Seria Balmera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Seria Balmera – seria linii widmowych powstająca w wyniku emisji fotonów przez elektron w atomie wodoru przechodzący z wyższego orbitalu na orbital 2 (seria L).

Długości fal tej serii to od 364,60 nm do 656,28 nm. Znajdują się one w bliskim nadfiolecie oraz w zakresie światła widzialnego (widoczne są linie – czerwona (Hα), niebiesko-zielona (Hβ) i dwie fioletowe (Hγ i Hδ)).

Emission spectrum-H.svg

Seria Balmera i formuła do wyznaczania jej składników została odkryta w wyniku obserwacji widma wodoru przez Johanna Balmera w 1885[1].

Nazwane serie widmowe w atomie wodoru to, według orbitalu docelowego:

  1. seria Lymana
  2. seria Balmera
  3. seria Paschena
  4. seria Bracketta
  5. seria Pfunda
  6. seria Humphreysa

Przypisy

  1. J. J. Balmer. Notiz über die Spectrallinien des Wasserstoffs. „Annalen der Physik”. 261 (5), s. 80-87, 1885. doi:10.1002/andp.18852610506 (niem.).