Serpent (instrument muzyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Muzyk grający na serpencie, rycina z Gabinetto Armonico pieno d'Instromenti Filippo Bonanniego (Roma, 1723)
Serpent

Serpent – instrument muzyczny z rodziny cynków. Jako cynk basowy najniższy w tej grupie.

Serpent robiony był z dwóch wydrążonych drewnianych łusek drzewa kasztanowego sklejonych razem i powleczonych dla trwałości skórą. Wygięty czterokrotnie z sześcioma otworami. Ustnik był miedziany podobny do trąbkowego, ale znacznie większych rozmiarów o głębokim kielichu. Jako instrument kontrabasowy w rodzinie cynków brzmiał nisko i do wynalezienia w XVIII w. kontrafagotu posiadał najniższą skalę. Najniższym dźwiękiem serpenta było A kontra. Najczęściej strojony był w „B” i miał do dyspozycji trzy pełne oktawy.

Serpent wykorzystywany był do akompaniamentu śpiewu chóralnego. Był on w stanie towarzyszyć aż dwudziestu śpiewakom o najsilniejszych głosach, a także wykonywać najcichszą muzykę kameralną. Kompozytorzy XVIII w. jak François-Joseph Gossec, (pisał także na tubę curvę), Charles-Simon Catel i Jean-François Lesueur (17601837 r.) wykorzystywali serpent w utworach pisanych na orkiestry dęte jako podstawa grupy puzonów. Serpent wykorzystywano także w utworach symfonicznych i operowych:

Serpent – jako bas instrumentów dętych blaszanych na początku XIX w. – za czasów Napoleona Bonaparte przekształcony został w ofiklejdę. Ogromny wpływ na ten fakt miał rozwój dętych orkiestr wojskowych.

Wadą serpentu była duża wrażliwość instrumentu na warunki atmosferyczne (zmienna temperatura, wilgotność powietrza i deszcze).

Serpent - obok ofiklejdy - uważany jest za odległego przodka tuby.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons