Serycyt
 |
Ten artykuł od 2011-07 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Serycyt | |||
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | (KAl2(OH,F)2AlSi3O10) | ||
| Twardość w skali Mohsa | 2–2,5 | ||
| Przełam | blaszkowy o zarysie heksagonalnym | ||
| Łupliwość | doskonała | ||
| Układ krystalograficzny | jednoskośny | ||
| Gęstość minerału | 2,8–2,9 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | bezbarwny, niekiedy biały, żółtawy, szary lub brunatny | ||
| Rysa | biała | ||
| Połysk | perłowy | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Serycyt – pospolity i szeroko rozpowszechniony minerał należący do grupy mik.
Spis treści |
Właściwości [edytuj]
W warunkach podwyższonych ciśnień i temperatury przekrystalizowuje w muskowit lub paragonit.
Są to zbite lub drobnołuseczkowate skupienia jasnej miki powstałe w niskich temperaturach wskutek przeobrażenia innych minerałów glinokrzemianowych np. skaleni (serycytyzacja). Skład chemiczny podobny do paragonitu lub muskowit. Zwykle jednak zawiera więcej SiO2, a mniejszą alkaliów na rzecz H2O. Niekiedy składem jest zbliżony do hydromik, zwłaszcza do illitu.
Występowanie [edytuj]
Rozpowszechniony wśród skał plutonicznych. Składnik skał metamorficznych, np. łupków serycytowych lub serycytowo –chlorytowych, fyllitów. Podobnie jak muskowit. Często pojawia się jako produkt wietrzenia skaleni.
Miejsca występowania: w Polsce rozpowszechniony i eksploatowany na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie [edytuj]
- bywa interesujący dla niektórych kolekcjonerów,
- łupki serycytowe i serycytowo-chlorytowe stanowią surowce do produkcji posypki do papy.
