Seventeen Seconds

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Seventeen Seconds
Okładka
Album studyjny grupy The Cure
Wydany 22 kwietnia 1980
Gatunek post punk, rock gotycki
Długość 35:40
Wytwórnia Fiction Records
Producent Mike Hedges, Robert Smith
Oceny
Płyta po płycie
Single z albumu Seventeen Seconds
  1. A Forest
    Wydany: 8 kwietnia 1980

Seventeen Seconds – drugi studyjny album zespołu The Cure, wydany w kwietniu 1980 roku. Jest to jedyny album The Cure, na którym zagrał Matthieu Hartley.

Historia płyty[edytuj | edytuj kod]

Według krytyków, piosenki na Seventeen Seconds mają niejasne, często niepokojące teksty i "mroczne", oszczędne, minimalistyczne melodie. Niektórzy recenzenci uważali, że album przedstawia o wiele dojrzalsze The Cure, które bardzo rozwinęło się muzycznie w przeciągu niespełna roku[3]. Płyta ma wiele minimalistycznych cech, m.in. pogłosowy, "daleki" śpiew oraz proste brzmienie instrumentów[2]. Robert Smith powiedział, że album został wyprodukowany szybko i z natchnieniem - napisał słowa i muzykę do większości utworów podczas dwóch okazji do tego. Większość muzyki została skomponowana przez Smitha w domu jego rodziców na organach Hammonda. Album sprzedał się stosunkowo dobrze.

Seventeen Seconds przez niektórych krytyków było chwalone, a przez innnych zostało cierpko skrytykowane i nazwane "kolekcją soundtracków". Jeden z recenzentów opisał album jako "smutne Cure, siedzące w zimnych pokojach, patrzące na zegarki". Mimo zróżnicowanych ocen, w czasopismach pojawiało się wiele długich artykułów o zespole z licznymi zdjęciami Smitha bez makijażu, którego jeden z krytyków nazwał "alarmująco przystojnym".

Jest to pierwsza płyta, której okładkę Smith mógł wybrać sam.

Do zespołu dołączył basista Simon Gallup i keyboardzista Matthieu Hartley. Gallup zastąpił Michaela Dempseya, którego linie basowe były, według Roberta Smitha, zbyt "ozdobne" i nie pasowały do dźwięku innych instrumentów. Gra Hartleya na syntezatorze wniosła nowe brzmienie do eterycznego klimatu zespołu, jednak Hartley pokłócił się ze Smithem o złożoność muzyki (Hartley lubił złożone melodie, natomiast Smith wolał pojedyncze nuty). Hartley odszedł z zespołu po wydaniu Seventeen Seconds.

W Wielkiej Brytanii album został wydany razem z płytą Faith jako Happily Ever After dostępne jako album jedno- i dwupłytowy.

W 2000 roku magazyn Q umieścił Seventeen Seconds na 65. miejscu listy 100 Najlepszych Brytyjskich Albumów wszech czasów.

Ponowne wydanie w 2005 roku[edytuj | edytuj kod]

Album Seventeen Seconds został ponownie wydany 25 kwietnia 2005 r. w Wielkiej Brytanii (26 kwietnia w Stanach Zjednoczonych) jako część serii płyt w wersji luksusowej. Nowe wydanie zawiera zremasterowaną wersję płyty na pierwszym dysku oraz dema i utwory grane na żywo na drugim dysku. Cztery z tych utworów zostały nagrane przez jednorazowy projekt pod nazwą Cult Hero - grupę grającą rock w stylu lat 70. (piosenki Easy Cure), której głównym wokalistą był listonosz Smitha, Frank Bell. Drugi dysk zawiera inne wersje (dema lub wykonania na żywo) wszystkich dziesięciu utworów z pierwszego dysku. Na dysku nie ma żadnych wcześniej niepublikowanych piosenek.

Istnieje również nowe jednopłytowe wydanie. W Wielkiej Brytanii zostało wydane 5 września 2005 roku, a w Stanach Zjednoczonych 4 kwietnia 2006 roku. Płyta zawiera oryginalny album, ale nie zawiera dodatkowego dysku. Płyta została wydana w standardowej wersji, w opakowaniu typu jewel case, a nie w digipaku. W niektórych krajach płyta "Deluxe Edition" stała się przedmiotem kolekcjonerskim - została wycofana z produkcji, a zastąpiła ją bardziej ekonomiczna jednopłytowa wersja.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie utwory napisane przez Smitha, Gallupa, Hartleya i Tolhursta.

Oryginalne wydanie z 1980 roku[edytuj | edytuj kod]

  1. "A Reflection" (instrumentalny) – 2:09
  2. "Play for Today" – 3:39
  3. "Secrets" – 3:20
  4. "In Your House" – 4:07
  5. "Three" – 2:36
  6. "The Final Sound" (instrumentalny) – 0:53
  7. "A Forest" – 4:55
  8. "M" – 3:03
  9. "At Night" – 5:54
  10. "Seventeen Seconds" – 4:02

Wydanie deluxe z 2005 roku[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy dysk[edytuj | edytuj kod]

Oryginalny album, jak wyżej

Drugi dysk[edytuj | edytuj kod]

  1. "I'm a Cult Hero" (winylowy singel grupy Cult Hero) - 2:59
  2. "I Dig You" (winylowy singel grupy Cult Hero) - 3:40
  3. "Another Journey by Train" (instrumentalne domowe demo) - 3:12
  4. "Secrets" (instrumentalne domowe demo) - 3:40
  5. "Seventeen Seconds" (na żywo) - 3:59
  6. "In Your House" (na żywo) - 3:32
  7. "Three" (alternatywny studyjny mix) - 2:45
  8. "I Dig You" (Cult Hero na żywo) - 3:36
  9. "I'm a Cult Hero" (Cult Hero na żywo) - 3:21
  10. "M" (na żywo) - 2:56
  11. "The Final Sound" (na żywo) - 0:26
  12. "A Reflection" (na żywo) - 1:39
  13. "Play for Today" (na żywo) - 3:46
  14. "At Night" (na żywo) - 5:37
  15. "A Forest" (na żywo) - 6:28

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Seventeen Seconds (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-09-19].
  2. 2,0 2,1 Nitsuh Abebe: Seventeen Seconds, Faith, Pornography (ang.). Pitchfork, 2005-05-12. [dostęp 2012-09-19].
  3. Kent, Nick. Recenzja Seventeen Seconds. NME. 26 kwietnia 1980