Seyval blanc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Seyval blanc
‘Seyval Blanc’
Winogrona seyval
Winogrona seyval
Gatunek Krzyżówka międzygatunkowa winorośli
Inne nazwy Seyval, Seyve Villard 5276, SV 5276[1]
Najstarsza nazwa Seyve Villard 5276
Hodowca Bertille Seyve i Victor Villard
Rok wyhodowania 1919
Pochodzenie Francja
Ważne regiony uprawy USA (stan Nowy Jork), Anglia[2], Kanada
Identyfikator VIVC 11558
Przeznaczenie owoców wino[1]
Kolor skórki zielonożółty
Charakterystyczne aromaty owocowe, neutralne
Cechy uprawowe
Dojrzewanie pierwsza dekada października
Klimat uprawy chłodne rejony
Mrozoodporność -26 °C[3][4]
Preferowane gleby średniej klasy, wilgotne
Min. suma temp. (SAT) 2600
GDDC 1090
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Seyval blancmieszaniec międzygatunkowy, wyhodowany w Saint-Vallier ze skrzyżowania w 1919 roku odmian winorośli seibel 5656 i seibel 4986, znaną też jako rayon d'or[1][2][5]. Z tych samych odmian uzyskano szczep seyval noir[5]. Niektóre źródła podają, zamiast seibel 5656 odmianę seibel 4995[3][6]. Nazwa wywodzi się od początkowych liter nazwisk hodowców[5].

Proporcje gatunków w seyval blanc (według pierwszej wersji) kształtują się następująco: 43,8% Vitis vinifera + 28,1% Vitis rupestris + 12,5% Vitis berlandieri + 12,5% Vitis riparia + 3,1% Vitis lincecumii[6].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wzrost krzewów średnio silny o pokroju uporządkowanym, prostym. Liście trójklapowe, w zarysie okrągłe, błyszczące i wywinięte ku górze. Grona stożkowato-cylindryczne, średniej wielkości lub duże, zależnie od sposobu uprawy, o masie około 170 g. Jagody kuliste, średniej wielkości, o masie około 1,68 g[7]. Skórka zielonożółta, w pełni dojrzałości ze złocistobrunatnym rumieńcem. Miąższ z wyraźnym aromatem ziół i melona w zależności od miejsca i warunków uprawy[4][3].

Liść seyval Blanc

Mrozoodporność w granicach -26 °C[3], co w zupełności wystarcza, aby uprawiać seyval blanc bez okrywania zimowego w polskich warunkach klimatycznych.

Fenologia[edytuj | edytuj kod]

Start wiosenny i kwitnienie średnio wczesne. Dojrzewanie owoców późne[8]. W polskich warunkach w pierwszej połowie października[4].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Krzewy nie mają szczególnych wymagań co do formy prowadzenia. Najbardziej odpowiednim sposobem uprawy jest forma Casanave’a, cięta na czopki średniej długości lub krótkie. Obciążenie 6-8 pąków na 1 m² plantacji[9]

Choroby i szkodniki[edytuj | edytuj kod]

Krzewy są wystarczająco odporne na filokserę i mogą być uprawiane na własnych korzeniach, bez szczepienia na specjalnych podkładkach[9].

Na dobrych stanowiskach i przy odpowiedniej agrotechnice nie wymaga ochrony chemicznej, jednak w wilgotnych latach owoce mogą być porażane przez mączniaka rzekomego[3].

Według badań za okres 1991/93 prowadzonych przez Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof w Niemczech owoce i liście są tolerancyjne na mączniaka prawdziwego. W skali 1 do 9 (1 - brak oznak chorobowych; 9 - jagody porażone w ok. 70%, a liście prawie całkowicie) - wynik 2/2 (B/L – jagody/liście). Dla porównania: müller thurgau B/L=9/7, a sylvaner – B/L=9/9 . W czasie badań nie stosowano żadnej ochrony chemicznej.

Odporność na inne choroby podana jest w bazie danych winorośli VIVC[10].

Parametry dojrzewania[edytuj | edytuj kod]

seyval parametry dojrzewania

Odmiana posiada tendencję do nadmiernego owocowania[5]. Aby owoce mogły osiągnąć odpowiednio wysokie parametry przetwórcze wymagane jest przerzedzanie kwiatostanów lub gron we wczesnej fazie ich rozwoju. Przy amatorskiej uprawie nie stwarza to większych problemów, ale przy uprawie towarowej podraża koszty wina z tej odmiany[11].

Wino[edytuj | edytuj kod]

Wino o harmonijnym smaku i aromacie, należy tradycyjnie do najlepszych, jakie można uzyskać w polskich warunkach[4][12]. W innych krajach popularność zyskały m.in. wina musujące produkowane z odmiany oraz niemusujące wina dojrzewające na osadzie drożdżowym (sur lie)[5].

Rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

Największe areały upraw znajdują się w: USA (stan Nowy Jork z 151 ha w 2006 i mniejsze winnice w innych stanach) i Anglii (90 ha w 2009), gdzie seyval blanc był niegdyś najpopularniejszą odmianą winorośli[5][2]. Uprawiana jest także w Kanadzie, Holandii, Szwajcarii, Danii, Francji (w 2011 około 100 ha)[13]. We Francji obszar winnic spadł ponaddziesięciokrotnie w ciągu 50 lat, gdyż odmiana nie jest ze względu na swoje pochodzenie prawnie dopuszczona do produkcji wina jakościowego[5].

W Polsce aktualnie (lipiec 2013) winnice obsadzone seyval blanc liczą około 50 ha i jest to jeden z większych areałów upraw tej odmiany[14].

Ogółem uprawy we wszystkich krajach szacowano w 2010 roku na 464 ha[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Seyval Blanc w bazie danych VIVC (ang.). [dostęp 7 lutego 2014].
  2. 2,0 2,1 2,2 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 39. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Roman Myśliwiec: Uprawa winorośli. 2012. [dostęp 2014-03-07]. s. 47.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Jerzy Lisek: Winorośl w uprawie przydomowej i towarowej. Warszawa: Hortpress, 2011, s. 34,43,59,208,210.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 990-991. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  6. 6,0 6,1 Michael Striem: Genetyczne pochodzenie odmian winorośli hybrydowych. 2010. [dostęp 2014-01-18].
  7. Jerzy Lisek: Sad Nowoczesny “Plonowanie w 2012r. i perspektywy”. Warszawa: Hortpress, 4/2013, s. 120-121.
  8. Derek Pritchard: Winegrowers Suppliers – Vine variety information (ang.). [dostęp 2014-03-13].
  9. 9,0 9,1 Roman Myśliwiec: Uprawa winorośli. Warszawa: PWRiL, 2003, s. 41, 52.
  10. Seyval Blanc w bazie danych VIVC - choroby (ang.). [dostęp 7 lutego 2014].
  11. Tyler G. Berkey, Anna Katharine Mansfield i inni: Crop Load Adjustment in ‘Seyval Blanc’ Winegrape (ang.). October 2011. [dostęp 2014-03-13].
  12. Mariusz Kopczyński: Biała gwiazda – seyval blanc (pol.). 18 października 2013. [dostęp 2014-03-13].
  13. INRA, Montpellier: Le catalogue des vignes cultivées en France (fr.). [dostęp 2014-03-18].
  14. Bernadeta Anna Jarosz: Seyval Blanc – Seminarium VIII Konwentu Polskich Winiarzy (pol.). 6 lipcz 2013. [dostęp 2014-03-13].
  15. Table.5, Global winegrape area, share of global area, and global ranks of each variety, 1990, 2000 & 2010 (ang.). University of Adelaide. [dostęp 2014-03-18]. s. 38.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]