Sfinks (mitologia grecka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sfinks

Sfinks – w mitologii greckiej uskrzydlony potwór o ciele lwa i głowie kobiety. Według Hezjoda córka Chimery i Ortrosa, w innych przekazach córka Tyfona i Echidny.

Pilnowała dostępu do Teb, siedząc na skale w wąwozie i pożerając ludzi, którzy nie potrafili rozwiązać jej zagadki. Zadawała pytanie, którego nauczyła się od muz: "Co to za zwierzę, które rano chodzi na czterech nogach, w południe na dwóch, a wieczorem na trzech?". Edyp, po wróżebnym śnie, rozwiązał jej zagadkę odpowiadając, że to człowiek (dzień to życie człowieka, który w dzieciństwie raczkuje, jako dorosły chodzi na dwóch nogach, a na starość często używa trzeciej nogi, czyli laski). Rozwiązanie zagadki doprowadziło do śmierci potwora, który rzucił się w przepaść.

Motyw przedstawiający sfinksa był popularny w ornamentyce greckiej.

Sfinks zadawała jeszcze jedno pytanie: "Są dwie siostry – jedna rodzi drugą a druga pierwszą". Edyp odpowiedział trafnie – dzień i noc (dzień 'rodzi' noc, a noc 'rodzi' dzień).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]