The Shard
| The Shard | |
 The Shard w maju 2012 roku. |
|
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Miejscowość | Londyn |
| Architekt | Renzo Piano |
| Wysokość całkowita | 309,6 m |
| Wysokość do dachu | 306 m |
| Kondygnacje | 72 |
| Powierzchnia użytkowa | 111,400 m² |
| Rozpoczęcie budowy | 2009 |
| Ukończenie budowy | 2012 |
| Właściciel | Mace Group |
|
Położenie na mapie gminy Lambeth
  The Shard
|
|
|
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
 The Shard
|
|
 51°30′16″N 0°05′12″W / 51.504444444444, -0.086666666666667Na mapach: 51°30′16″N 0°05′12″W / 51.504444444444, -0.086666666666667 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
The Shard (z ang. shard, pol. odłamek, znany także jako Shard London Bridge, London Bridge Tower, Shard of Glass) – wieżowiec znajdujący się w Londynie, w Wielkiej Brytanii. Budynek posiada 72 kondygnacje, a jego wysokość wynosi 309,6 metrów. Po zakończeniu prac w 2012 roku stał się najwyższym ukończonym wieżowcem w Europie[1][a].
Budynek został zaprojektowany przez słynnego włoskiego architekta Renzo Piano, laureata Nagrody Pritzkera z 1998 roku, który stworzył wiele projektów znaczących budowli na całym świecie m.in: Centre Georges Pompidou w Paryżu, czy New York Times Building w Nowym Jorku.
W kwietniu 2008 roku, rozpoczęła się rozbiórka budynków Southwark Towers, w miejsce których miał stanąć biurowiec The Shard. Rozbiórka trwała około 9 miesięcy i została zakończona na początku 2009 roku.
Przygotowania do budowy budynku zaczęły się w lutym 2009 roku, natomiast faktyczne rozpoczęcie robót nastąpiło 16 marca 2009 roku. Początkowo budowa opierała się głównie na wbijaniu kafarami w ziemię olbrzymich pali mających na celu podnieść stabilność terenu w ramach przygotowań do budowy rdzenia wieżowca.
W czasie od marca do końca października 2009 roku zamontowano pierwsze trzy żurawie pionowe przystosowane do wznoszenia żelbetowego rdzenia budynku.
W połowie czerwca 2010 roku główny rdzeń budowli osiągnął 33 piętro i wysokość niemal 143 metrów[2]. W połowie listopada 2010 roku trzeci i ostatni element głównego rdzenia wieżowca osiągnął poziom 68 kondygnacji (około 236 m), przewyższając tym samym wieżowiec One Canada Square[3], który nosił miano najwyższego w Wielkiej Brytanii[4] od 18 lat. Ostatecznie betonowy trzon budynku ukończono pod koniec listopada, a na jego szczycie na wysokości około 245 metrów, zawisła wiecha. W połowie grudnia 2010 roku zakończyła się budowa 70 z łącznych 72 kondygnacji nadziemnych wieżowca, średni okres pomiędzy "wylewaniem" kolejnych kondygnacji kształtował się w czasie jednego tygodnia.
Wieżowiec został oficjalnie otwarty w dniu 5 lipca 2012 roku przez premiera Kataru, Hamada ibn Dżassima ibn Dżabra as-Saniego, w uroczystości wziął również udział Andrzej, książę Yorku.
Według początkowych założeń łączny koszt budowy The Shard wynosił 350 mln funtów, później jednak został podniesiony o dodatkowe 85 mln funtów przez firmę Mace Group[5].
- Galeria postępów prac przy budowie wieżowca
-
wrzesień 2010
-
październik 2010
-
listopad 2010
-
listopad 2010
-
luty 2011
-
kwiecień 2011
-
październik 2011
-
kwiecień 2012
Zobacz też [edytuj]
Uwagi
- ↑ W momencie otwarcia The Shard wyższy od niego był budowany w Moskwie wieżowiec Mercury City Tower (docelowo ma mierzyć 332 m). Budynek ten nie został jednak dotychczas otwarty.
Przypisy
- ↑ The Shard, Europe's tallest building, unveiled in London (ang.). The Guardian, 2012-07-05. [dostęp 2012-07-08].
- ↑ By Stephen Kennett: The Shard: Foot of the mountain (ang.). www.building.co.uk, 2010-04-20. [dostęp 2010-07-09].
- ↑ skyscrapernews.com: Shard Overtakes One Canada Square (ang.). www.skyscrapernews.com, 2010-11-23. [dostęp 2010-12-31].
- ↑ Jonathan Glancey: Shard to become EU's tallest building – but will the market follow it up? (ang.). www.guardian.co.uk, 2010-11-23. [dostęp 2010-12-31].
- ↑ Michał Obiegło: Shard London Bridge – zobacz, jak powstaje najwyższy budynek w Unii Europejskiej (pol.). forsal.pl. [dostęp 2010-07-09].
