Sharof Rashidov

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sharof Rashidovich Rashidov (uzb. Шароф Рашидович Рашидов; ros. Шараф Рашидович Рашидов, Szaraf Raszydowicz Raszydow) (ur. 6 listopada 1917 w Dżyzaku, zm. 31 października 1983 w Taszkencie) - uzbecki polityk komunistyczny, pisarz, przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (1950-1959), I sekretarz Komunistycznej Partii Uzbekistanu (od 1959 do śmierci), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR III, IV, V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1974 i 1977).

Pochodził z rodziny chłopskiej zamieszkałej w Namanganie (obecnie Dżyzak), od 1939 członek partii komunistycznej, w 1941 ukończył Wydział Filologiczny Państwowego Uniwersytetu w Taszkencie, a w 1948 zaocznie Wyższą Szkołę Partyjną. Od 1935 nauczyciel w szkole średniej. 1937-1941 sekretarz odpowiedzialny i zastępca redaktora naczelnego wydawanej w Samarkandzie gazety "Ścieżka Lenina". 1941-1942 w Armii Czerwonej, uczestnik wojny z Niemcami, po ranieniu odesłany do Uzbekistanu. 1943-1944 redaktor naczelny "Ścieżki Lenina". 1944-1947 sekretarz rejonowego komitetu WKP(b) w Samarkandzie. 1947-1949 redaktor odpowiedzialny pisma "Czerwony Uzbekistan", 1949-1950 przewodniczący Związku Pisarzy Uzbekistanu, 21 sierpnia 1950 został przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej Uzbeckiej SRR (do 24 marca 1959). Od 1956 zastępca członka, a od 1961 członek Komitetu Centralnego KPZR i zastępca członka Prezydium KC KPZR, delegat na XIX, XXI, XXI, XXII, XXIII i XXIV zjazdy KPZR. 15 III 1959 został I sekretarzem Komunistycznej Partii Uzbekistanu i pozostał na tym stanowisku do śmierci. Od 1966 zastępca członka Biura Politycznego KC KPZR, od 1970 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR.

W 1945 wydał zbiór wierszy "Mój gniew", w 1951 pierwszy tom powieści "Zwycięzcy", w 1956 powieść "Pieśń Kaszmiru", a w 1967 książkę "Sztandar Przyjaźni".

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]