Sza’ul Mofaz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Shaul Mofaz)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sza’ul Mofaz
Shaul Mofaz.jpg
Data i miejsce urodzenia 1948
Teheran
Minister transportu, wicepremier
Przynależność polityczna Kadima
Okres urzędowania od 4 maja 2006
do 31 marca 2009
Poprzednik Me’ir Szitrit
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Sza’ul Mofaz (hebr. שאול מופז, ur. 4 listopada 1948 w Teheranie) − izraelski polityk i były wojskowy. Szesnasty szef sztabu generalnego, członek Knesetu, minister i wicepremier.

Mofaz pełnił swe funkcje pod trzema premierami - mianował go Binjamin Netanjahu w 1998 roku, później zastąpił go Ehud Barak, a w 2002 roku na stanowisko ministra obrony powołał go Ariel Szaron, który ufał mu bezgranicznie w sprawach związanych z wojskowością.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony, w Iranie, Mofaz wyemigrował z rodzicami do Izraela w 1957 roku. Po ukończeniu szkoły średniej, wstąpił do armii w 1966 i służył m.in. w elitarnej jednostce piechoty Sayeret Matkal. Uczestniczył w Wojnie Sześciodniowej, Wojnie Jom Kippur, konflikcie w Libanie i operacji wyzwolenia porwanych przez terrorystów pasażerów samolotu w Entebbe.

Był dowódcą brygady piechoty podczas konfliktu w Libanie w 1982 roku. Potem ukończył szkołę US Marines w Quantico, w Wirginii. Po powrocie został mianowany szefem szkoły oficerskiej. Wrócił jednak do czynnej służby w 1986 roku.

Osiągnął stopień generała brygady w 1988 roku. W 1993 roku został dowódcą sił armii izraelskiej na Zachodnim Brzegu. W 1994 roku został generałem-majorem i dowódcą południowych oddziałów armii. W 1997 roku został wiceszefem, a w 1998 roku szefem sztabu generalnego. Był pierwszym Żydem o irańskich korzeniach, który zajmował to stanowisko.

Na okres jego kadencji przypada czas modernizacji i reform w izraelskiej armii, ale również takich wydarzeń jak Druga Intifada. Pomimo wsparcia opinii publicznej w Izraelu, jego poczynania były krytykowane na całym świecie. Chodzi tutaj głównie o głośne sprawy ofensywy w Dżeninie, odwetów w Strefie Gazy i izolacji Jasera Arafata. W związku z powyższym zaczęła narastać wewnętrzna krytyka, zwłaszcza stosowana przez grupy lewicowe (sprzeciwiali się zwłaszcza niszczeniu palestyńskich domów przez wojskowe buldożery).

W 2000 roku, w wyniku kryzysu gabinetowego, Mofaz został mianowany przez Ariela Szarona ministrem obrony.

Po odejściu z armii, Mofaz przyłączył się do partii Likud. Pomimo tego, iż wspierał ideę porozumienia z Palestyńczykami, opowiadał się także za "zlikwidowaniem" Arafata i otwartą walką z organizacjami takimi jak Hamas, Islamski Dżihad i Brygady Męczenników Al-Aksa.

21 listopada 2005 roku Mofaz odmówił Szaronowi przyłączenia się do tworzonej przez niego partii Kadima i obwieścił kandydowanie na lidera Likudu. Jednakże 11 grudnia 2005 zmienił zdanie i wstąpił w szeregi Kadimy.

Po wyborach z 28 marca 2006 roku dostał się do siedemnastego Knessetu, a Kadima wygrała wybory. Ugrupowanie Olmerta pragnęło zachować dla siebie takie resorty jak finansów czy skarbu, tak więc miejsce Mofaza zajął Amir Peretz z Partii Pracy, wchodzącej w skład koalicji rządowej. W zamian za to Mofaz otrzymał tekę ministra transportu i stanowiska wicepremiera.

30 lipca 2008 roku premier Olmert zakomunikował, że nie będzie się ubiegał o kolejną kadencję na stanowisku przewodniczącego partii[1]. Swoje kandydatury w wewnątrzpartyjnych wyborach, zgłosili za to: Cippi Liwni, Sza’ul Mofaz, Awi Dichter i Me’ir Szitrit[2]. 17 września 2008 nową przewodniczącą partii została wybrana Liwni, która otrzymała 43,1 proc. głosów. Drugi był Mofaz, który zapewnił sobie 42 proc. głosów. W wewnątrzpatyjnych wyborach wzięło udział 55 proc. członków partii, a Liwni zwyciężyła przewagą tylko 431 głosów (1,1 proc.)[3]. Po tej porażce Mofaz oświadczył, że wycofuje się z polityki. Stwierdził, że nie chce otrzymać stanowiska ministerialnego w nowym rządzie, choć zdecydował się zachować mandat deputowanego do Knesetu oraz członkostwo w partii[4].

Przypisy

  1. Jillian York: Israel: Olmet to Resign Following Kadima Party (ang.). Global Voices Online, 31 lipca 2008. [dostęp 31 sierpnia 2008].
  2. Hillel Fendel: Kadima Primaries: HaNegbi Supports Livni (ang.). Arutz Sheva, 13 sierpnia 2008. [dostęp 31 sierpnia 2008].
  3. Victorious Livni: I will approach this job with 'great reverence' (ang.). Haaretz, 17 września 2008. [dostęp 18 września 2008].
  4. Maayana Miskin: Mofaz Announces: I'm Leaving Politics (ang.). Arutz Sheva, 18 września 2008. [dostęp 18 września 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]