Sheer Heart Attack

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sheer Heart Attack
Okładka
Album studyjny grupy Queen
Wydany 8 listopada 1974 (UK)
12 listopada 1974 (US)
Nagrywany czerwiec-wrzesień 1974
Gatunek rock
Długość 39:09
Wytwórnia EMI (UK), Hollywood Records (USA)
Producent Queen, Roy Thomas Baker
Oceny
Płyta po płycie
Single z albumu Sheer Heart Attack
  1. Killer Queen
    Wydany: 11 października 1974
  2. Now I'm Here
    Wydany: 17 stycznia 1975
  3. „Lily of the Valley”
    Wydany: kwietnia 1975

Sheer Heart Attack – trzeci studyjny album brytyjskiego zespołu rockowego Queen.

W przeciwieństwie do dwóch poprzednich zdobył dosyć dużą popularność.[potrzebne źródło] Z tego albumu pochodzi pierwszy przebój zespołu, "Killer Queen".

W 1991 Metallica nagrała cover utworu "Stone Cold Crazy" i otrzymała za niego nagrodę Grammy (cover został umieszczony pierwotnie na singlu promocyjnym The Unforgiven, zaś później wszedł w skład albumu Garage, Inc.).

Na reedycji albumu, wydanej przez Hollywood Records w 1991 znalazł się dodatkowo remiks utworu "Stone Cold Crazy".

8 lipca 2009 roku wydawnictwo uzyskało status platynowej płyty w Polsce[1].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

  1. "Brighton Rock" (May) – 5:10
  2. "Killer Queen" (Mercury) – 3:00
  3. "Tenement Funster" (Taylor) – 2:46
  4. "Flick of the Wrist" (Mercury) – 3:46
  5. "Lily of the Valley" (Mercury) – 1:43
  6. "Now I'm Here" (May) – 4:10
  7. "In the Lap of the Gods" (Mercury) – 3:27
  8. "Stone Cold Crazy" (Deacon/May/Mercury/Taylor) – 2:11
  9. "Dear Friends" (May) – 1:07
  10. "Misfire" (Deacon) – 1:50
  11. "Bring Back That Leroy Brown" (Mercury) – 2:13
  12. "She Makes Me (Stormtrooper in Stilettoes)" (May) – 4:08
  13. "In the Lap of the Gods... Revisited" (Mercury) – 3:44

Stone Cold Crazy[edytuj | edytuj kod]

Utwór został napisany przez Freddiego Mercury'ego pod koniec lat 60., gdy występował z zespołem Wreckage. Później był wykonywany również na koncertach Queen (od 1971), a po licznych zmianach (m.in. znacznym przyspieszeniu tempa) ostatecznie nagrany pod koniec 1974 i wydany na albumie Sheer Heart Attack. Na okładce albumu podano, że utwór jest autorstwa wszystkich członków zespołu, ponieważ każdy z nich miał udział w stworzeniu finalnej wersji.

W 1989 koncertowa wersja utworu ukazała się na stronie B singla "The Miracle".

Metallica stworzyła cover tego utworu w 1990 roku. Pojawił się on najpierw na albumie Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary, a później również na stronie B singla "Enter Sandman" oraz na kompilacyjnym albumie Metalliki, Garage, Inc.. Cover ten zdobył nagrodę Grammy[2] w 1991.

Podczas The Freddie Mercury Tribute Concert utwór został wykonany na żywo przez Jamesa Hetfielda (śpiew), Briana Maya (gitara prowadząca), Johna Deacona (gitara basowa), Rogera Taylora (perkusja) i Tony'ego Iommiego (gitara rytmiczna).

Brighton Rock[edytuj | edytuj kod]

Utwór został napisany przez Briana Maya w 1973. Ukazał się na albumie Sheer Heart Attack w 1974. Prawdopodobnie najbardziej znany jest z gitarowego solo w wykonaniu Briana Maya, (charakteryzującego się m.in. wykorzystaniem efektu echa), które od momentu nagrania utworu było stałym punktem koncertów zespołu. Zostało również umieszczone na liście 100 Greatest Guitar Solos przez czytelników pisma Guitar World[3].

Brian May wyjawił w 1983, że charakterystyczne solo powstało wcześniej niż reszta utworu i wzięło swój początek z utworu "Son and Daughter" z albumu Queen[4][5].

Słowa utworu opowiadają historię dwojga młodych kochanków, spotykających się w Brighton. Utwór pierwotnie miał być śpiewany w duecie, ale ostatecznie Freddie Mercury zaśpiewał zarówno męską, jak i żeńską partię.

Na koncertach utwór był wykonywany w różnych wariantach: jako odrębny utwór, w połączeniu z innymi utworami lub jako rozbudowane solo gitarowe.

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. ZPAV - platynowe płyty (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2010-01-17].
  2. GRAMMY.com (ang.). [dostęp 2014-02-16].
  3. 100 Greatest Guitar Solos (ang.). [dostęp 2009-02-21].
  4. Bechstein Debauchery (ang.). [dostęp 2009-02-21].
  5. Jas Obrecht. Wywiad z Brianem Mayem. „Guitar Player”, styczeń 1983 (ang.).