Shell-Haus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Shell-Haus
Budynek Shella widziany z przeciwległego nabrzeża Landwehrkanal
Budynek Shella widziany z przeciwległego nabrzeża Landwehrkanal
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Berlin
Miejscowość Berlin
Typ budynku biurowiec
Styl architektoniczny modernizm
Architekt Emil Fahrenkamp
Rozpoczęcie budowy 1930
Ukończenie budowy 1932
Położenie na mapie Berlina
Mapa lokalizacyjna Berlina
Shell-Haus
Shell-Haus
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Shell-Haus
Shell-Haus
Ziemia 52°30′22″N 13°21′48″E/52,506111 13,363333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Shell-Haus – budynek położony w Berlinie nad brzegiem Landwehrkanal, liczący pięć do dziesięciu kondygnacji. Budynek, wpisany do rejestru zabytków, został wzniesiony w latach 1930-1932 przy ówczesnej Königin-Augusta-Straße (od roku 1947 Reichpietschufer) według projektu architekta Emila Fahrenkampa na zlecenie hamburskiej firmy Rhenania-Ossag Mineralölwerke AG przekształconej w roku 1947 w Deutsche Shell AG, będącej niemieckim oddziałem holenderskiej firmy Royal Dutch Shell.

Projekt Emila Fahrenkampa otrzymał pierwszą nagrodę w konkursie rozpisanym w roku 1929, w którym uczestniczyło pięciu projektantów.

Budynek o powierzchni ogólnej 2700 m² był jednym z pierwszych budynków Berlina o szkielecie stalowym. Krytycy architektury zaliczają go do kierunku Neue Sachlichkeit (Nowej Rzeczowości) i uważają za jeden z najwybitniejszych obiektów biurowych Republiki Weimarskiej. Fasada wyróżnia się pionowymi falami i ciągłymi poziomymi pasami okien, przewijającymi się płynnie przez zaokrąglone naroża.

Ściany zewnętrzne wymurowane z bloków betonu porowatego zostały oblicowane płytami rzymskiego trawertynu. Budynek otoczono szczelinami pod chodnikami, izolującymi budynek od wstrząsów wywołanych przez ruch uliczny.

W roku 1934 budynek został przejęty przez naczelne dowództwo marynarki wojennej. W czasie II wojny światowej w podziemiach urządzono lazaret. W ostatnich dniach wojny górne kondygnacje budynku uległy uszkodzeniom. W roku 1946 budynek stał się siedzibą zakładów energetycznych Bewag, które przejęły obiekt na własność w roku 1952. W latach 1965-1967 do budynku dostawiono od strony Sigismundstraße dwa nowe skrzydła w konstrukcji stalowej według projektu architekta Paula Baumgartena.

W roku 1958 budynek został wpisany na listę obiektów zabytkowych. Wpis nie objął dobudowy z lat sześćdziesiątych.

W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych doszło do konfliktu władz konserwatorskich z użytkownikiem, który uważał, że spełnienie wymagań ochrony zabytków przy remoncie nadmiernie podniesie koszty.

Odnowienie trawertynowych płyt fasadowych wymagało uruchomienia nieczynnego kamieniołomu w okolicy Rzymu.

W marcu 2000 nowym użytkownikiem budynku zostały zakłady gazownicze Gasag, które w roku 2010 po wygaśnięciu umowy dzierżawnej przeniosły się do nowego budynku przy Hackescher Markt.

W czerwcu 2000 firma Bewag sprzedała budynek firmie deweloperskiej Viterra, która po rozbiórce dobudowanych w latach sześćdziesiątych skrzydeł wzniosła na ich miejscu hotel sieci Maritim o 500 pokojach.

Architekt berliński Meinhard von Gerkan w wywiadzie dla Berliner Morgenpost z 3 stycznia 2007 uznał Shell-Haus za najpiękniejsza budowlę Berlina.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]