Shen Congwen
| Shen Congwen | |
 |
|
| Chińskie nazwisko i imię | |
| Hanyu pinyin | Shěn Cóngwén |
| Wade-Giles | Shen Ts'ung-wen |
| Zn. tradycyjne | 沈從文 |
| Zn. uproszczone | 沈从文 |
Shen Congwen (ur. 28 grudnia 1902 w Tuojiang w prowincji Hunan[1], zm. 10 maja 1988 w Pekinie[2]) – chiński pisarz (nowelista), pochodzący z grupy etnicznej Miao. Jego prawdziwe imię brzmiało Shen Yuehuan (沈岳焕)[3].
W wieku 15 lat opuścił dom i przyłączył się wkrótce do lokalnego oddziału walczącego z militarystami w regionie rzeki Yuan Jiang[1]. W ciągu kilku lat spędzonych w armii obserwował liczne potyczki zbrojne i życie wiejskie ludności Miao, które później stały się głównym tematem jego dzieł. Jego debiut pisarski miał miejsce w 1922 roku[3].
W 1923 roku przybył do Pekinu, gdzie rozpoczął studia na Uniwersytecie Pekińskim[4]. Związał się tam ze środowiskiem literackim skupionym wokół Ruchu 4 Maja[3], podejmując współpracę z lewicowymi pisarzami takimi jak Ding Ling i Hu Yepin. W 1928 roku wyjechał do Szanghaju, gdzie pracował jako nauczyciel[4].
Po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku został poddany ostrej krytyce i zmuszony do przerwania kariery pisarskiej. Jego utwory określono jako "reakcyjne", głównie z powodu zawartych w nich wątków erotycznych[2]. Objęty zakazem pisania poświęcił się studiom nad klasyczną chińską sztuką. W 1955 roku otrzymał pracę w Muzeum Pałacowym w Zakazanym Mieście, o którym w dwa lata później napisał książkę[3]. Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej został w 1967 roku zesłany na wieś[5], gdzie pracował sprzątając toalety[2]. Paradoksalnie z powodu sympatii lewicowych Shena jego twórczość była wówczas zakazana również na Tajwanie[2].
Zrehabilitowany w 1978 roku, podjął pracę w Instytucie Badań Historycznych Chińskiej Akademii Nauk Społecznych[5]. W uznaniu jego zasług dla chińskiej literatury otrzymał od rządu w 1980 roku prywatną rezydencję[2]. W latach 80. nastąpił wzrost zainteresowania jego zakazaną dotąd twórczością, kilka utworów sfilmowano[4].
Shen pisał fikcyjne nowele, osadzone w realiach idealizowanego życia wiejskiego jego rodzinnych stron[1]. Do najbardziej znanych utworów należą: Fengzi (1932)[2], Biancheng (1934)[4], Changhe (1943)[3].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Prolific Writer: Shen Congwen (ang.). chinesecultureonline.org. [dostęp 16 września 2010].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Edward A. Gargan: Shen Congwen, 85, a Champion Of Freedom for Writers in China (ang.). nytimes.com, 13 maja 1988. [dostęp 16 września 2010].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Shen Congwen - Passionate Champion of Literary (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 16 września 2010].
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 Shen Congwen (ang.). britannica.com. [dostęp 16 września 2010].
- ↑ 5,0 5,1 Shen Congwen 沈从文 (1902–1988) (ang.). china-fun.net. [dostęp 16 września 2010].
