Shiba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Shiba inu
Shiba Inu.jpg
Shiba inu
Inne nazwy Brushwood Dog, Pies z zarośli
Kraj patronacki Japonia
Wymiary
Wysokość 38,5 - 41,5 (psy),
35,5 - 38,5 (suki) cm
Masa ok. 10 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 5,
nr wzorca 257
Wzorce rasy
AKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Shiba inu – jedna z ras psów należąca do szpiców i psów w typie pierwotnym, zaliczona do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Nie podlega próbom pracy[1].

Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Shiba Inu pochodzi z górzystych terenów Japonii. Słowo "shiba" znaczy "mały", słowo "inu" znaczy "pies" , czyli shiba inu oznacza "mały pies". Jednocześnie jednak słowo "shiba" oznacza "poszycie, listowie, krzewy" i w takim wypadku nazwę shiba-inu należałoby tłumaczyć jako "pies do polowań w zagajnikach". Środowiskiem shiby były górzyste obszary nad brzegiem Morza Japońskiego, gdzie psy te wykorzystywano do polowań na drobną zwierzynę i ptaki. Używano ich także do polowania na niedźwiedzie i jelenie[3]. Zależnie od okolic, w których je hodowano, psy nieco różniły się między sobą. Gdy w latach 1868-1912 przywieziono z Anglii psy podobne do angielskich seterów i pointerów myślistwo zyskało w Japonii rangę sportu. Powszechnym stało się też krzyżowanie shiby z angielskimi przybyszami. W latach 1912-1926 Shiba czystej rasy stała się niezmierną rzadkością, ograniczoną do swych pierwotnych obszarów. W zachowanie czystej rasy shiby zaangażowali się wtedy myśliwi i inne wykształcone osoby. Ratowanie ograniczonej liczby czystych w typie psów rozpoczęło się na poważnie od 1928 roku, a w 1934 r. ujednolicono ostatecznie wzorzec rasy. W 1937 r. shibę uznano za pomnik przyrody, następnie rasę tę, nadal hodowaną, ulepszano, aby stała się taką jaką jest znana obecnie.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Charakterystycznie dla szpiców zakręcony ogon nad grzbietem u Shiby inu

Początkowo Shiba była używana do płoszenia ptactwa i polowań na dziki. Obecnie jest to rasa psów do towarzystwa.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie: Czerwone, rudoczerwone, możliwe białe znaczenia na podbrzuszu, łapach i okolicach kufy, spotykana jest także maść czarna podpalana.

Szata: okrywowy włos twardy, szorstki i prosty. Podszerstek miękki i gęsty. Kłąb i zad pokryty jest nieco dłuższym włosem - włos na ogonie jest dłuższy niż na reszcie ciała.

Charakter i usposobienie[edytuj | edytuj kod]

Shiba jest psem niezależnym, jednak lojalnym i przywiązanym do osób, które zdobędą jego zaufanie. Ma dobry kontakt z dziećmi, powinien jednak przebywać w domu tylko ze starszymi dziećmi, które traktują zwierzęta we właściwy sposób. Nie jest polecany dla rodzin z niemowlętami i małymi dziećmi. Wobec nieznajomych zwykle zachowuje dystans, jest nieufny. Łatwo przystosowuje się do życia w różnych warunkach, wymaga jednak regularnych ćwiczeń na smyczy lub na terenie zamkniętym. Spacery i ćwiczenia w miejscach publicznych (takich jak parki) są niewskazane, psy Shiba mogą bowiem wykazywać agresję wobec innych psów. W przypadku braku odpowiedniej dawki ruchu, posiadają tendencję do niszczenia przedmiotów w domu. Są bardzo zaborcze w stosunku do swoich zabawek, jedzenia i innych przedmiotów, które uznają za swoją własność. W celu zapobiegnięcia wystąpienia negatywnych cech charakteru, zalecana jest jak najwcześniejsza socjalizacja i trening psa, najlepiej przez wykwalifikowanego trenera[4][5].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • Głowa: czoło szerokie, policzki dobrze rozwinięte, stop wyraźnie zaznaczony, kufa prosta z lekkimi, krótkimi faflami, przylegającymi, nos powinien być czarny, zgryz nożycowy.
  • Oczy: nieduże, trójkątne, koloru ciemnobrązowego, lekko skośne.
  • Uszy: małe, stojące, trójkątne, nastawione do przodu
  • Szyja: gruba, mocna, proporcjonalna do głowy i tułowia.
  • Sylwetka: grzbiet prosty i silny, lędźwie szerokie, silnie umięśnione, żebra umiarkowanie wysklepione, klatka piersiowa głęboka, brzuch podciągnięty.
  • Ogon: wysoko osadzony, wysoko noszony, zakręcony nad grzbietem, ogon opuszczony sięga prawie do stawów skokowych.
  • Kończyny przednie: proste, łopatka ukośna, łokcie przylegające.
  • Kończyny tylne: udo długie, podudzie krótkie, dobrze rozwinięte.
  • Stopa: palce ścisłe, zwarte, stopa wysklepiona, paznokcie mocne.
  • Ruch: lekki i dynamiczny.
  • Proporcja wysokości i długości 10:11

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Shiba Inu jest najmniejszym z przedstawicieli japońskich szpiców. Jego sylwetka widnieje na tysiącletnich glinianych figurkach i reliefach[3].

Przypisy

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 197.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 135.
  3. 3,0 3,1 Eva Maria Krämer: Rasy psów. s. 84.
  4. American Kennel Club: Shiba Inu Page (ang.). [dostęp 2014-02-24].
  5. PetWave: Shiba Inu - Temperament & Personality (ang.). [dostęp 2014-02-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998. ISBN 83-7073-122-8.