Shigetō Dewa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Shigetō Dewa
出羽重遠
Shigetō Dewa
Kaigun-taishō Kaigun-taishō
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1855
Fukushima
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1930
Tokio
Przebieg służby
Lata służby 1872–1925
Siły zbrojne Naval Ensign of Japan.svg Japońska Cesarska Marynarka Wojenna
Jednostki "Tsukuba", "Ryūjō", "Naniwa", "Takachiho", "Akagi", "Tatsuta", "Tokiwa"
Stanowiska • Dowódca
3. Dywizjon Krążowników
1. Floty, 4. Flota, 2. Flota,
Dystrykt Morski Sasebo, 1. Flota
• Szef Biura Szkolenia Morskiego
• Członek Najwyższej Rady Wojennej
Główne wojny i bitwy wojna boshin 1868-1869
wojna chińsko-japońska
wojna rosyjsko-japońska
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Order Złotego Sokoła III klasy Order Świętego Skarbu I klasy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Shigetō Dewa (jap. 出羽重遠 Dewa Shigetō?, ur. 10 grudnia 1855[1] w Fukushimie[2], zm. 27 stycznia 1930[1] w Tokio)admirał Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej, m.in. uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem samuraja z prowincji Aizu. We wczesnej młodości wstąpił do rezerwowego oddziału młodych samurajów o nazwie Byakkotai (Oddział Białego Tygrysa), z którym następnie brał udział w wojnie domowej boshin, w przegranej bitwie o Aizu jesienią 1868.

W 1872 podjął naukę w japońskiej Akademii Marynarki Wojennej, którą ukończył w 5. promocji (6. pozycja na 43 kadetów). Od 1874 służył w trakcie studiów na różnych jednostkach, poczynając od statku pomocniczego "Takao Maru", a następnie na korwecie "Tsukuba".

W 1878 uzyskał stopień kadeta marynarki, a w 1880 pierwszy stopień oficerski - podporucznika. W latach 1885-1886 przebywał w Wielkiej Brytanii, skąd wrócił do kraju na nowo zbudowanym krążowniku "Naniwa", którego został oficerem nawigacyjnym. Następnie służył na krążowniku "Takachiho".

W latach 1887-1889 pełnił funkcje sztabowe, po czym w latach 1889-1890 był zastępcą dowódcy krążownika "Takao". W 1893 w stopniu komandora podporucznika objął pierwsze dowództwo - kanonierki "Akagi", następnie w 1984 - na krótko - kanonierki "Tatsuta".

Podczas wojny chińsko-japońskiej (1894-1895) już jako komandor był oficerem sztabowym Floty Zachodniego Morza, formacji patrolującej japońskie wody terytorialne.

W latach 1898-1899 ponownie przebywał w Wielkiej Brytanii, nadzorując prace wykończeniowe i odbiór krążownika pancernego "Tokiwa", którym następnie dowodził. Po awansie na stopień kontradmirała, w 1900 znów został przydzielony do służby sztabowej. W latach 1902-1903 piastował stanowisko szefa Biura Spraw Morskich w Ministerstwie Marynarki Wojennej.

28 grudnia 1903, w wyniku reorganizacji floty japońskiej przed planowaną wojną z Rosją, został dowódcą 3. Dywizjonu Krążowników 1. Floty. Dowodzony przez niego dywizjon brał czynny udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905, działając m.in. jako szybki zespół rozpoznawczy floty. Przede wszystkim jednak uczestniczył w ataku na Port Artur i bitwach na Morzu Żółtym (dowodził z krążownika "Yakumo") i pod Cuszimą. 6 czerwca 1904 Dewa awansował na stopień wiceadmirała. Po bitwie pod Cuszimą, 14 czerwca 1905 objął dowództwo nowo utworzonej 4. Floty, a po zakończeniu działań wojennych, 20 grudnia 1905 - dowództwo 2. Floty (po adm. Kamimura).

Od 1906 był szefem Biura Szkolenia Morskiego. W 1907 otrzymał tytuł barona (jap. danshaku). W 1908 ponownie został dowódcą 2. Floty, a w grudniu 1909 - Dystryktu Morskiego Sasebo. W grudniu 1911 objął dowództwo 1. Floty.

W 1912 Dewa awansował na stopień admirała. 1. Flotą dowodził do 1 grudnia 1913, kiedy został członkiem Najwyższej Rady Wojennej. W 1914 przewodniczył komisji badającej aferę korupcyjną Siemensa w marynarce japońskiej. 17 grudnia 1920 przeszedł do rezerwy, a 17 grudnia 1925 w stan spoczynku. Zmarł 27 stycznia 1930 w wieku 74. lat. Został pochowany na cmentarzu Aoyama w Tokio.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]