Shingon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mnisi szkoły Shingon przy świątyni na górze Kōya
Ceremonia goma

Shingon (jap. 真言?, pol.: "prawdziwe słowa")japońska odmiana buddyzmu ezoterycznego tzn. wadżrajany (jap. mikkyō z j. chińskiego mijiao 密教 - tajemna nauka, nauki niejawne). Sektę Shingon-shū (jap. 真言宗?), odpowiednik chińskiej szkoły zhenyan zong, założył w 806 roku Kūkai.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa shingon, to japoński odpowiednik chińskiego tłumaczenia słowa mantra (chiń. zhenyan) oznaczającego dosłownie prawdziwe słowa. Słowo mantra stosowane jest w nazwie nurtu tzw. buddyzmu ezoterycznego jako mantrajany, która jest synonimem nazwy wadżrajany. Wadżrajana jest nurtem buddyzmu związanym z praktyką tantr, stąd stosuje się również nazwę tantrajana. Prekursor shingon - mnich Kūkai - wierzył, że prawda (siunjata) może zostać wyrażona w słowach, a sama mowa (za pomocą praktyki mantr) posiada moc sprawczą.

Nauki shingon[edytuj | edytuj kod]

Shingon zawiera nauki wadżrajany pochodzące od Buddy Siakjamuniego, a centralną postacią tantr shingon jest "Kosmiczny Budda" Wajroczana (jap. 大日如来 Dainichi Nyorai?). Odróżnia to shingon od buddyzmu tybetańskiego, zgodnie z którym centralną postacią tantr wewnętrznych ningma jest "Pierwotny Budda" Samantabhadra, a tantr jogi najwyższej sarma jest "Pierwotny Budda" Wadżradhara lub "Pierwotny Budda" Kalaczakra. Tym niemniej nie przeczy to, że wszyscy ci buddowie odnoszą się do Dharmakai Buddy Siakjamuniego zgodnie z buddyzmem mahajany (więcej o tym w artykule Trzy ciała Buddy) oraz faktowi, że buddyzm tybetański zawiera też wcześniejsze przekazy tantr Krija, Carja i Yoga z Indii m.in. z "Kosmicznym Buddą" Wajroczaną[1], od których również wywodzi się shingon.

Shingon pochodzi ze środkowego okresu rozwoju buddyzmu tantrycznego w Indiach. Buddyzm ten rozprzestrzenił się z Indii na całą centralną Azję, Chiny i dotarł do Japonii. Nauki oparte są na tantrach Mahâvairocana Sutra, Vajrasekhara Sutra oraz Shurangama Sutra zawierającej mantrę Shurangama. Tantry owe zawierają dwie mandale "Świata Wadżry" (Kongo Kai). Shingon obejmuje praktykę tantr w formach tantrycznych (po tybetańsku nazywa się je jidamami) takich jak Budda Siakjamuni (Shaka-nyorai), Uzdrawiający Budda (Yakushi) oraz Budda Nieograniczonego Światła (Amida). Celem praktyki shingon jest zrealizowanie Dharmakai poprzez praktykę mantr, mudr i wizualizacji (jidama) w jego mandali. Zrealizowanie owej Dharmakai czyli "pierwotnego buddy", czy też "kosmicznego buddy", prowadzi do oświecenia. Mantrajanę Shingon można otrzymać jedynie za pomocą inicjacji przez odpowiednio zrealizowanych mistrzów tantrycznych przekazów. Jedną z inicjacji jest ceremonia Kechien Kanjō (jap. 結縁灌頂?), która odbywa się na górze Kōya. Praktyka w shingon opiera się w szczególności na praktyce form tantrycznych (jidamów) zwanych "Trzynastoma Buddami" (w nawiasach nazwy w języku japońskim):

  • Acala Vidyaraja (Fudō-Myō'ō),
  • Akasagarbha Bodhisattva (Kōkūzō-bosatsu),
  • Akshobhya Buddha (Ashuku-nyorai),
  • Amitabha Buddha (Amida-nyorai),
  • Avalokitesvara Bodhisattva (Kannon-bosatsu),
  • Bhaisajyaguru Buddha (Yakushirurikō-nyorai),
  • Kṣitigarbha Bodhisattva (Jizō-bosatsu),
  • Mahasthamaprapta Bodhisattva (Seishi-bosatsu),
  • Manjusri Bodhisattva (Monju-bosatsu),
  • Maitreya Bodhisattva (Miroku-bosatsu),
  • Samantabhadra Bodhisattva (Fugen-bosatsu),
  • Shakyamuni Buddha (Shaka-nyorai).

Budda Wajroczana został przez Japończyków dość szybko zasymilowany i utożsamiony z boginią słońca – Amaterasu. Japońskie imię buddy Wajroczany – Dainichi - zapisywane jest znakami 大日 oznaczającymi wielkie słońce, wielkie światło. Cały panteon bóstw shintōistycznych kami wywodzących się od Amaterasu zaczął być stopniowo utożsamiany z emanacjami buddy Wajroczany. Kūkai przypisywał istotną rolę ciału i doznaniom zmysłowym na drodze przekształcenia w mądrość do osiągnięcia oświecenia, przez co istotną rolę również przypisywano sztuce. Poszczególne wyobrażenia Dainichi są często przedstawiane w postaci mandali (kosmologicznych diagramów) np. na malowanych zwojach. Siedziba sekty Shingon-shū mieści się obecnie w Kōya-san w prefekturze Wakayama.

Porównanie buddyzmu shingon z wadżrajaną tybetańską[edytuj | edytuj kod]

  • brak praktyk i teorii tantr Jogi Najwyższej w shingon,
  • z punktu widzenia wadżrajany tybetańskiej tantry shingon można porównać do tantr Krija, Carja i Yoga,
  • powyższa tybetańska klasyfikacja nie jest używana w shingon, gdzie tantry dzieli się na zōmitsu i junmitsu. Zōmitsu ma za swoje cele doczesne korzyści, takie jak bogactwo, zdrowie, harmonię z przyrodą, rozwój narodu, itd. Junmitsu pozwala na szczególną praktykę tantr mahajany,
  • shingon uwarunkowany jest kulturą Dalekiego Wschodu, natomiast wadżrajana tybetańska kulturą indo-tybetańską,
  • tantry tradycji shingon przeniesione były najpóźniej ze środkowego okresu rozwoju buddyzmu tantrycznego w Indiach, tymczasem tantry wadżrajany tybetańskiej pochodzą najpóźniej z ostatniego okresu, który dzielił się na przekazy wcześniejszych ningma oraz nowszych sarma tantr,
  • pomimo wielowiekowej obecności shingon w Japonii nie było tam wiedzy o wadżrajanie tybetańskiej aż do XIX wieku, kiedy m.in. wydano "Tybetańską księgą zmarłych" w angielskim tłumaczeniu Evan-Wentza.

Przypisy

  1. Lama Tsong Khapa, Dalai Lama, Hopkins Jeffrey, Deity Yoga (wylie. sNgag-rim chen-mo, dział 2 z komentarzami), Snow Lion Publications, ISBN 0-937938-50-5, 1981

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]