Shlomo Avineri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Shlomo Avineri (ur. w 1933 w Bielsku) – żydowski politolog i filozof, dyrektor Instytutu Studiów Europejskich na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w południowej Polsce młody Avineri wraz z rodziną wyemigrował do Izraela w 1939 r. Następnie studiował na Uniwersytecie Hebrajskim i w London School of Economics. W latach 1971–1974 był dyrektorem Instytutu Badawczego Eshkol, od roku 1974 do 1976 dziekanem wydziału nauk społecznych, potem przez rok dyrektorem generalnym izraelskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a od 1997 r. stoi na czele Instytutu Studiów Europejskich.

Przewodniczy delegacji Izraela do Rady Głównej UNESCO. W 1979 r. był członkiem wspólnej egipsko-izraelskiej komisji, która doprowadziła do podpisania Porozumienia ws. Kultury i Nauki pomiędzy oboma krajami.

Jest członkiem Międzynarodowego Instytutu Filozoficznego. Obszarem jego zainteresowań naukowych jest przede wszystkim filozofia społeczna i polityczna Karola Marksa i G. W. F. Hegla, a także historia syjonizmu. Dawał gościnne wykłady na uniwersytetach w Yale, Cornell, na Uniwersytecie Kalifornia, Wesleyan University, Oxfordzie, Australijskim Uniwersytecie Państwowym, Uniwersytecie Środkowoeuropejskim w Budapeszcie, w Cardozo School of Law w Nowym Jorku i na Northwestern University. Jako profesor wizytujący wykładał także w Wilson Center, Brookings Institution i Carnegie Endowment for International Peace (wszystkie w Waszyngtonie), Collegium Budapest, jak również w Instytucie Gospodarki Światowej i Spraw Międzynarodowych (IMEMO) w Moskwie.

Jest kawalerem wielu odznaczeń, m.in. British Council Scholarship (1961), Rubin Prize in the Social Sciences (1968), Naphtali Prize za studia nad Heglem (z 1977), Present Tense Award za studia nad syjonizmem (1982) oraz Izraelskiej Nagrody Państwowej (1996).

Jego książki przetłumaczone zostały na wiele języków świata.

Najważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

  • 1968: Myśl społeczna i polityczna Karola Marksa (The Social and Political Thought of Karl Marx)
  • 1968: Karol Marks a kolonializm i modernizacja (Karl Marx on Colonialism and Modernization)
  • 1971: Izrael i Palestyńczycy (Israel and the Palestinians)
  • 1972: Hegla teoria nowoczesnego państwa (Hegel's Theory of the Modern State)
  • 1973: Socjalizm Marksa (Marx' Socialism)
  • 1977: Odmiany marksizmu (Varieties of Marxism)
  • 1981: Tworzenie nowoczesnego syjonizmu (The Making of Modern Zionism)
  • 1985: Mojżesz Hess: Prorok komunizmu i syjonizmu (Moses Hess: Prophet of Communism and Zionism)
  • 1989: Chaim Arlosoroff: Biografia polityczna (Arlosoroff: A Political Biography)
  • 1992: Komunitarianizm i indywidualizm (Communitarianism and Individualism; razem z Avnerem de-Szalit).
  • 1998: Prawa tożsamości religijnej: Modele na postkomunizm (The Law of Religious Identity: Models for Post-Communism)
  • 2003: Europejskie stulecie niezadowolenia (Europe's Century of Discontent; razem z Zeevem Sternhellem)
  • 2004: Mojżesz Hess: Święta historia ludzkości i inne dzieła (Moses Hess: The Holy History of Mankind & Other Writings)
  • 2008: Teodor Herzl: Biografia intelektualna (Herzl – An Intellectual Biography)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]