Siła Plancka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Siła Plancka to pochodna jednostka siły, w naturalnym systemie jednostek oznaczana jako FP.

F_P = \frac{E_P}{l_P} = \frac{c^4}{G} \approx1,21027 × 1044 N

gdzie: G stała grawitacyjna, c prędkość światła w próżni.

Siła Plancka jest to siła, która jest potrzebna, aby masę Plancka rozpędzić do prędkości pozwalającej jej pokonać odległość Plancka w czasie Plancka. Siła Plancka odgrywa ważną rolę w teorii strun jako podstawowe naprężenie. W ogólnej teorii względności siła Plancka to czynnik, przez który należy podzielić gęstość energii, aby otrzymać zakrzywienie czasoprzestrzeni.

Bibliografia:

  • Wilczek F., Scaling Mount Planck Physics Today czerwiec 2001 HTML