Siarczan ołowiu(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siarczan ołowiu(II)
Siarczan ołowiu(II)
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny PbSO4
Masa molowa 303,26 g/mol
Minerały anglezyt
Identyfikacja
Numer CAS 7446-14-2
PubChem 24008[1]
Podobne związki
Inne aniony PbS
Inne kationy HgSO4, BaSO4
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Siarczan ołowiu(II) (nazwa Stocka: siarczan(VI) ołowiu(II)), PbSO4nieorganiczny związek chemiczny z grupy siarczanów, sól kwasu siarkowego i ołowiu na II stopniu utlenienia.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Siarczan ołowiu(II) można otrzymać w reakcji ołowiu, tlenku ołowiu(II), tlenku ołowiu(IV) lub roztworów zawierających jony Pb2+[6], np.:

Pb2+ + SO2−4PbSO4[2]
2PbO2 + 2H2SO42PbSO4 + 2H2O + O2[7]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Słabo rozpuszcza się w wodzie i rozcieńczonym kwasie siarkowym, rozpuszcza się natomiast w gorącym stężonym kwasie siarkowym[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Siarczan ołowiu(II) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. 2,0 2,1 2,2 Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Warszawa: PWN, 1965, s. 723.
  3. 3,0 3,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, zał. VI, z uwzględnieniem Rozporządzeń ATP: związki ołowiu z wyjątkiem wymienionych w innych miejscach niniejszego załącznika (pol.) w Wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-03-28].
  4. 4,0 4,1 Siarczan ołowiu(II) (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2012-09=15].
  5. Siarczan ołowiu(II) (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2012-09=15].
  6. M.A.K Ahmed, H. Fjellvåg, A. Kjekshus. On synthesis, structure, and thermal stability of mercury and lead sulfates and oxide sulfates. „Thermochimica Acta”. 390 (1–2), s. 113–121, 2002. DOI: 10.1016/S0040-6031(02)00084-9. 
  7. P. Ruetschi, J. Sklarchuk, R.T. Angstadt. Stability and reactivity of lead oxides. „Electrochimica Acta”. 8 (5), s. 333–342, 1963. DOI: 10.1016/0013-4686(63)80063-8.