Siatka kierownicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Graficzne przedstawienie siatki stylów kierowania

Siatka kierownicza - koncepcja stylów kierowania stworzona przez Roberta Blake'a i Jane Mouton w 1964 r.

Opisuje ona pięć modelowych podejść do kierowania różniących się stopniem zorientowania kierownictwa na zadania oraz na ludzi.

Charakterystyka stylów kierowania[edytuj | edytuj kod]

  • Styl bierny (1,1) - menedżerów działających zgodnie z nim charakteryzuje bierność działania. Nie interesują ich ani zadania, ani pracownicy. Zależy im głównie na tym, by nie ponosić żadnej odpowiedzialności co pozwoli na utrzymanie swojego stanowiska.
  • Styl autokratyczny (9,1) - kierownicy-autokraci koncentrują się wyłącznie na zadaniach zaniedbując przy tym potrzeby pracowników. Aby osiągnąć cele organizacji wykorzystywane są procedury i systemy kar. Ten typ podejścia charakteryzuje wszechobecna kontrola podwładnych.
  • Styl demokratyczny (1,9) - przełożeni-demokraci dbają przede wszystkim o potrzeby pracowników licząc, że ich dobre samopoczucie spowoduje podniesienie wydajności pracy.
  • Styl zrównoważony (5,5) - styl pośredni, w którym kierownik stara się w równym (wystarczająco dobrym) stopniu kłaść nacisk na zadania oraz na pracowników. Celem takiego działania jest uzyskanie zadowalającej wydajności przedsiębiorstwa.
  • Styl przywódczy (9,9) - w tym przypadku kierownik w maksymalnym stopniu przykłada wagę do zadań i do pracowników, którzy powinni się czuć częścią organizacji. Podejście to jest zbieżne z teorią Y Douglasa McGregora.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]