Sibutramina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sibutramina
Sibutramina
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C17H26ClN
Masa molowa 279,8 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 106650-56-0
PubChem 5210[1]
DrugBank APRD00456[2]
Klasyfikacja
ATC A08AA10

Sibutraminaorganiczny związek chemiczny stosowany jako lek anorektyczny (hamujący łaknienie) w leczeniu otyłości (obesitas). Mechanizm działania polega na hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny, serotoniny i dopaminy. Nasila poposiłkowe uczucie sytości oraz zwiększa wydatek energetyczny, prawdopodobnie zwiększając termogenezę, co łącznie prowadzi do zmniejszenia masy ciała nawet do 25 kg/ m-c[potrzebne źródło].

Synteza sibutraminy

Farmakokinetyka[edytuj | edytuj kod]

W przeważającym stopniu lek wywiera efekt poprzez swoje metabolity. Sibutramina oraz jej metabolity nie wykazują działania cholinolitycznego, przeciwhistaminowego; charakteryzuje się małym powinowactwem do receptorów serotoninowych, adrenergicznych, dopaminowych, benzodiazepinowych i kwasu glutaminowego.

Nie hamuje MAO. Podana doustnie wchłania się szybko, równoczesne spożywanie posiłku zwalnia wchłanianie. Podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, jest metabolizowana w obecności izoenzymu cytochromu P-450 (3A4) do czynnych farmakologicznie metabolitów (demetylowe pochodne M-1 i M-2), które są inaktywowane w wyniku hydroksylacji i koniugacji do nieaktywnych M-5 i M-6. Czas po którym sibutramina osiąga maksymalne stężenie we krwi (tmax) wynosi 1,2 h, tmax czynnych metabolitów – 3 h.

Z białkami surowicy sibutramina wiąże się w 97%, metabolity M-1 i M-2 w 94%. Stężenie stacjonarne metabolitów jest osiągane w ciągu 4 dni stosowania leku i jest w przybliżeniu 2 razy większe niż po podaniu pojedynczej dawki. t½ metabolitów wynosi odpowiednio 14 i 16 h i nie ulega zmianie podczas dłuższego stosowania. Lek jest wydalany głównie z moczem w postaci nieczynnych metabolitów.

Przyjmowanie preparatów zawierających sibutraminę bez konsultacji z lekarzem, może prowadzić do powikłań stanowiących istotne zagrożenie dla zdrowia i życia.

Historia i dostępność na rynku[edytuj | edytuj kod]

Opakowanie leku zawierajacego sibutraminę (z lewej)

Dostępna w postaci chlorowodorku sibutraminy, została wprowadzona do lecznictwa w 1997 roku – wypierając powoli starsze leki anorektyczne, które wykazują wiele działań niepożądanych (np. mazindolMazindol, Teronac, deksfenfluraminęIsolipan, chlorowodorek chlorfenterminyAvipron, fenterminęAdipex).

21 stycznia 2010 roku Komitet ds. Produktów Leczniczych u Ludzi (Comittee for Medicinal Products for Human Use) działający w ramach Europejskiej Agencji Leków (EMA, European Medicines Agency) zalecił zawieszenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na rynkach Unii Europejskiej wszystkich preparatów zawierających sibutraminę. Było to związane z wynikami badania SCOUT (Sibutramine Cardiovascular OUTcomes), które wykazało wzrost z 10,0% do 11,4% ryzyka wystąpienia zawału mięśnia serca nie skutkującego zgonem, udaru mózgu nie skutkującego zgonem, zatrzymania czynności serca z pozytywnie zakończoną resuscytacją lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, u pacjentów powyżej 54 roku życia obciążonych chorobą układu krążenia lub cukrzycą typu 2 przyjmujących sibutraminę w porównaniu z placebo[3][4][5]. Wzrost ryzyka związany był głównie ze zwiększeniem częstości zawału serca lub udaru mózgu, które nie skutkowały zgonem[4]. Osobom stosującym lek zalecono zgłoszenie się do lekarza[3].

Preparaty zawierające chlorowodorek sibutraminy, które były dostępne w Polsce :

  • leki oryginalne:
    • Meridia 10, Meridia 15 – kaps. 0,01 g, 0,015 g
  • leki generyczne:
    • Zelixa – tabl.powl. 0,01 g, 0,015 g
    • Lindaxa 10, Lindaxa 15 – kaps. 0,01 g, 0,015 g
    • Afibron – kaps. 0,01 g, 0,015 g
    • Reduce - kaps. 0,015 g
  • dostępne jako suplementy diety, rozprowadzane nielegalnie:
    • Meizitang – 0,030 g
    • Lida – 0,030 g

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.