Siderofory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Siderofor (gr. nośnik jonów) – to związek chemiczny chelatujący jony żelaza, wydzielany przez niektóre mikroorganizmy.

Jony Fe3+ mają bardzo małą rozpuszczalność w wodzie przy pH zbliżonym do neutralnego (~7), w związku z czym nie mogą one być pobierane ze środowiska i wykorzystywane przez organizmy w sposób bezpośredni. Jony takie powstają w warunkach tlenowych (na przykład w glebie) z dobrze rozpuszczalnych jonów Fe2+. Wydzielenie do środowiska sideroforów wiąże takie jony Fe3+ w kompleksy, które następnie mogą być pobrane do organizmu za pomocą mechanizmów transportu aktywnego. Wiele sideroforów należy do grupy tak zwanych peptydów nierybosomalnych. Inną dużą grupą sideroforów są pochodne kwasu hydroksamowego, bardzo silnego chelatora[1].

Inna strategią zwiększania rozpuszczalności, a zatem przyswajalności jonów Fe3+, jest zakwaszenie środowiska, która jest używana na przykład przez korzenie roślin, lub pozakomórkowa redukcja jonów Fe3+ do bardziej rozpuszczalnych jonów Fe2+.

Przykładami sideroforów produkowanych przez mikroorganizmy są:

i inne.

Przypisy

  1. Biology of Microorganisms, Eleventh Edition, Pearson Education
  2. Jankiewicz Urszula. Charakterystyka i znaczenie piowerdyn bakterii z rodzaju Pseudomonas.. „Microbiology”. 48, s. 243-254, 2009.