Sieć Petriego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sieć Petriegomatematyczna reprezentacja dyskretnych systemów rozproszonych. Sieci Petriego zostały zdefiniowane w latach 60. XX w. przez Carla Adama Petriego. Przez swoją zdolność do wyrażania współbieżnych zdarzeń uogólniają one teorię automatów.

Prosta sieć Petriego. Odpalenie przejścia reprezentowane kolorem czerwonym.

Sieć Petriego w najprostszej wersji składa się z "miejsc", "tranzycji" oraz krawędzi skierowanych. Taką siecią można jedynie opisać układ jako statyczne połączenie możliwych do osiągnięcia stanów. Aby opisać konkretny stan układu, potrzebne są "żetony", które można przemieszczać pomiędzy miejscami poprzez przejścia, po krawędziach grafu. Tradycyjnie miejsce oznacza się okręgiem, w którym można umieścić żeton prezentowany przez koło. W jednym miejscu może znajdować się dowolna nieujemna liczba żetonów. Tranzycje oznacza się prostokątami lub kreskami a krawędzie to strzałki. Krawędzie mogą mieć wagi większe lub równe 1. Wagi równej 1 nie oznacza się, tak jak pokazano na rysunku. Waga określa ile dokładnie żetonów przechodzi po krawędzi.

W najprostszej postaci, żetony w sieci Petriego są nierozróżnialne między sobą. Bardziej złożone postacie sieci Petriego korzystają z pojęć kolorowania żetonów, czasu aktywacji przejść oraz hierarchii. Poza nimi istnieje wiele innych różnych rozszerzeń Sieci Petriego, takich jak sieci obiektowe (z żetonami, które mogą być Sieciami Petriego), z ograniczonymi pojemnościami miejsc, łukami wzbraniającymi i inne.

Aktywacja i odpalenie przejścia[edytuj | edytuj kod]

Przejście może być aktywne lub nie. Przejście aktywne to takie, którego wszystkie krawędzie wejściowe połączone są z miejscami mającymi żetony w takiej ilości, że jest ona większa lub równa wadze odpowiednich krawędzi. Tylko przejście aktywne może być odpalone.

Odpalenie przejścia to zabranie z wszystkich miejsc wejściowych tylu żetonów, ile wynika z wag krawędzi łączących miejsca z przejściem. Następnie na miejscach wyjściowych połączonych z przejściem pojawiają się żetony. Ilość żetonów "wchodzących" i "wychodzących" z przejścia nie musi być taka sama. W jednym ruchu można odpalić tylko jedno przejście.

Praktyka stosowania i alternatywy[edytuj | edytuj kod]

W praktyce można przyjąć, że miejsca z leżącymi w nich żetonami to chwilowe stany układu. Przejścia to przetwarzanie danych lub fizycznych materiałów a żetony to dane lub materiały.

Większość problemów przeznaczonych dla sieci Petriego można rozwiązać również konstruując drzewo Karpa-Millera (jak np. problem zakrywania).

Dziedziny zastosowań[edytuj | edytuj kod]

Narzędzia programowania[edytuj | edytuj kod]

  1. APE
  2. ARP
  3. CoopnTools
  4. CPN ML
  5. CPN Tools
  6. CPN-AMI
  7. DPNSchematic
  8. HiQPN-Tool
  9. HPSim
  10. Integrated Net Analyzer
  11. JARP
  12. JFern
  13. JPetriNet
  14. Maria
  15. Marigold
  16. Model-Checking Kit
  17. NEPTUN
  18. PED
  19. PEP
  20. Petri Net Browser
  21. Petri Net Kernel
  22. Petri Net Simulator
  23. PetriEdiSim
  24. Petrigen
  25. PetriSim
  26. Platform Independent Petri Net Editor
  27. PNES
  28. PNSF2VERILOG
  29. PNSim
  30. PNtalk
  31. Poseidon
  32. Poses++
  33. PROD
  34. Renew
  35. SEA
  36. SimPRES
  37. SimulaWorks
  38. SIPN-Editor
  39. StpnPlay
  40. Tina
  41. Visual Object Net++
  42. WebSPN
  43. WINSIM
  44. Woflan
  45. XPetri
  46. XRL

Bibliografia (po angielsku)[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]