Sieczkarnia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sieczkarnia - maszyna rolnicza służąca do cięcia słomy, trawy, kukurydzy i innych roślin pastewnych na sieczkę.
Historia [edytuj]
Sieczkarnie pojawiły się w XIX wieku i wyparły ręczne narzędzia podobne do kosy służce do robienia sieczki zwane rzezakiem.
Rodzaje [edytuj]
Wyróżniamy sieczkarnie: samojezdne, polowe, przyczepiane do ciągnika, albo stacjonarne napędzane ręczne korbą, kieratem lub silnikiem elektrycznym. Mogą być też częścią kombajnu. Największą wydajność zapewniają sieczkarnie samojezdne.
Sieczkarnia składa się z:
- koryta - zwykle drewnianego, w którym układa się cięte surowce;
- zespołu podającego - zwykle składającego się z dwóch walców o zębatej powierzchni, górny jest dociskany do przesuwanego surowca dźwignią z obciążnikiem;
- zespołu tnącego - zwykle to para noży tnąca surowiec;
- zespołu napędzającego - to zwykle korba do ręcznego obracania przez człowieka lub kuta końcówka do podłączenia do kieratu;
- koła zamachowego.
Długość ciętej sieczki można regulować, najczęściej w granicach 5-80 mm.
