Siedmiopalecznik błotny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedmiopalecznik błotny
Illustration Comarum palustre0.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj siedmiopalecznik
Gatunek siedmiopalecznik błotny
Nazwa systematyczna
Comarum palustre L.
Sp. Pl. 502. 1753
Synonimy

Potentilla palustris L. (Scop.)[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Siedmiopalecznik błotny (Comarum palustre L. (L.) – gatunek rośliny z rodziny różowatych. Należy do monotypowego rodzaju siedmiopalecznik.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w całej Europie, w Azji i Ameryce Północnej[2]. W Polsce jest dość pospolity na niżu, w górach występuje rzadko, tylko w niższych położeniach. W Sudetach i Karpatach znajdują się tylko pojedyncze stanowiska[3]

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pozycja systematyczna według APweb (aktualizowany system system APG III z 2009)

Rodzaj należący do podplemienia Fragariinae, plemienia Potentilleae, podrodziny Rosoideae, rodziny różowatych (Rosaceae Juss.), rzędu różowców, kladu różowych w obrębie okrytonasiennych[4][1].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Pokrój
Bylina lub półkrzew, do 90 cm wysokości.
Łodyga
Pędy wzniesione, krótko owłosione. Kłącza czołgające się.
Liście
Prawie palczaste, 5-7 listkowe, nierównopierzaste. Listki sztywne, lancetowate, spodem sine, ostro piłkowane. Górne listki 3-dzielne, prawie siedzące.
Kwiaty
Płatki korony kwiatowej krótsze niż działki kielicha, lancetowate zaostrzone, trwałe. Dno kwiatowe gąbczaste. Kolor kwiatu ciemnopurpurowy.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie na torfowiskach, brzegach wód i olszynach[5]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Scheuchzerio-Caricetea nigrae i związku zespołów (All.) Caricion lasiocarpae[6]. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Roślina miododajna. Liczba chromosomów 2n = 42.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  4. D. Potter, T. Eriksson, R. C. Evans, S. Oh, J. E. E. Smedmark, D. R. Morgan, M. Kerr, K. R. Robertson, M. Arsenault, T. A. Dickinson, C. S. Campbell. Phylogeny and classification of Rosaceae. „Plant Systematics and Evolution”. 266, s. 5-43, 2007. doi:10.1007/s00606-007-0539-9. 
  5. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953. (Charakterystyka)
  6. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.