Siedmiu królów rzymskich

Wilczyca karmiąca Romulusa i Remusa - symbol Rzymu

Siedmiu królów rzymskich – według tradycji (utrwalonej w czasach Oktawiana Augusta w pracach historycznych Liwiusza i Dionizjusza z Halikarnasu oraz w dziełach poetyckich) pierwsi władcy starożytnego Rzymu. Współcześni historycy uważają Romulusa za postać legendarną, są jednak skłonni uznać historyczność następnych królów rzymskich, a zwłaszcza trzech ostatnich władców pochodzenia etruskiego. Daty założenia Rzymu i wypędzenia Tarkwiniusza (753–509) zamykają w tradycji tzw. okres królewski.

1. 753 – 716 p.n.e. – Romulus (legendarny założyciel i pierwszy król Rzymu)
2. 715 – 673 p.n.e. – Numa Pompiliusz (Sabińczyk religijny prawodawca, twórca kolegiów kapłańskich i rzemieślniczych; łagodził obyczaje w Rzymie i uchwalił prawa)
3. 673 – 642 p.n.e. – Tullus Hostiliusz (cieszący się sławą wielkiego wojownika, zdobywca Alba Longa; zwyciężył Albanów oraz przyłączył Wzgorze Celijskie.)
4. 642 – 617 p.n.e. – Ankus Marcjusz (budowniczy pierwszego mostu na Tybrze, założyciel portu w Ostii; przyłączył do Rzymu wzgórza Awentyn i Janikulum.)
5. 617 – 579 p.n.e. – Tarkwiniusz Stary (założyciel dynastii Tarkwiniuszy pochodzenia etruskiego; ustanowił igrzyska rzymskie, a także pokonał Sabinów. )
6. 579 – 534 p.n.e. – Serwiusz Tuliusz (budowniczy tzw. murów serwiańskich otaczających miasto; jako pierwszy zarządził ogólny spis ludności Rzymu.)
7. 534 – 509 p.n.e. – Tarkwiniusz Pyszny (ostatni król Rzymu, pokonał Wolsków i zawarł pokój z Etruskami ; wypędzony)

Bibliografia

• Początki miasta-państwa Rzymu. W: Maria Jaczynowska: Historia Starożytnego Rzymu. Cz. 1: Okres Rzymu królewskiego i wczesnej republiki (do roku 264 p.n.e.). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1986.

Linki zewnętrzne

• Królowie rzymscy (ang.)