Siegfried Dehn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
portret Siegfrieda Dehna, autor: Adolph Menzel (1857)

Siegfried Dehn (ur. 24 lutego 1799 w Altonie, zm. 12 kwietnia 1858 w Berlinie) – niemiecki teoretyk muzyki, wydawca, nauczyciel i bibliotekarz.

Dehn pochodził z rodziny bankiera, w dzieciństwie uczył się gry na wiolonczeli. Przeznaczony do kariery dyplomatycznej studiował prawo w Lipsku. Równocześnie kontynuował nauki muzyczne u J.A. Dröbsa.

Podczas pracy w Ambasadzie Szwecji w Berlinie rozwijał zainteresowania muzyczne studiując u Bernharda Kleina. W 1830 roku postanowił poświęcić się muzyce i porzucił pracę w banku. Dzięki poleceniu Giacomo Meyerbeera w 1842 roku został kustoszem zbiorów muzycznych w Bibliotece Królewskiej w Berlinie. Znacznie wzbogacił zbiory dzięki odkrytym w bibliotekach pruskich rękopisom[1]. Wkrótce stał się znany jako teoretyk muzyki. W 1850 roku wraz z Moschelesem i Spohrem opracował zbiorowe wydanie wszystkich dzieł J.S. Bacha.

Pracował także jako pedagog. Wykształcił wielu sławnych muzyków i kompozytorów, m.in. Martina Blumnera(ang.), Peter Cornelius (kompozytor), Michała Glinkę, Friedricha Kiela(ang.), Theodora Kullaka(ang.), Antona i Nikołaja Rubinsteina.

Przypisy

  1. Encyklopedia muzyczna PWM (Polish Edition). Cz. 2: cd. Kraków: Polskie Wydawn. Muzyczne, 1984, s. 386. ISBN 83-224-0223-6.