Sielce (Warszawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herb Warszawy Sielce
obszar MSI[1] Warszawy
Gazeta Wyborcza Warszawa 02.jpg
Ulica Czerska na Sielcach
Miasto Warszawa
Status obszar MSI[1]
Tablice rejestracyjne WE
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Sielce
Sielce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sielce
Sielce
Ziemia 52°12′04,802″N 21°02′22,438″E/52,201334 21,039566Na mapach: 52°12′04,802″N 21°02′22,438″E/52,201334 21,039566
Strona internetowa
Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Sielce – część Warszawy należąca do dzielnicy Mokotów.

Sielce wg MSI

Zgodnie z Miejskim Systemem Informacji obszar Sielc wyznaczają następujące ulice: Nowosielecka, Podchorążych, Gagarina, Spacerowa (wzdłuż granicy dzielnic Śródmieście/Mokotów) - korona Skarpy warszawskiej w kierunku południowym do ul. Dolnej, poprzez wschodnią granicę Skweru Małkowskich, wschodnią granicę Warszawianki, przecinając ul. Żywnego i Al. Giżyckiego do wysokości Królikarni-Idzikowskiego-Witosa-Czerniakowska[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1412 r. leżące na północy Siedlce (Sielce) książę Janusz I Starszy przekazał dziekanowi kapituły kolegiackiej św. Jana i jako własność Kościoła dotrwały aż do konfiskaty przez rząd pruski po III rozbiorze Polski. Niewielki areał tej wsi (5 łanów w 1528 r.) wskazuje na to, że stanowiła niegdyś razem z Czerniakowem i Czarnowem jedną całość. Znajdował się tam folwark i wójtostwo, a w XVI wieku mieszkał w Sielcach sukiennik.

pałac w folwarku Sielce przy ul. Cybulskiego 3

Pod koniec XVIII, lub na początku XIX wieku w Sielcach utworzony został istniejący do dziś Folwark Sielce, stanowiący jeden z najcenniejszych sieleckich zabytków. W pierwszej połowie XIX wieku część terenów Sielc należała do wielkiego księcia Konstantego. W roku 1820 poślubił on Joannę Grudzińską, która zmarła wkrótce po śmierci męża w 1831 r. Zostawiła testament, w którym swoje dobra w Polsce - w tym Sielce - zapisała królowi polskiemu, cesarzowi Mikołajowi I. Wówczas Sielce przeszły na własność państwa Rosyjskiego, do którego należały do odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Sielce stały się częścią Warszawy w roku 1916. Jednocześnie dawna ulica "Książęca" zyskała nazwę Chełmskiej, "Łazienkowska" – Nabielaka, "Długa" – Iwickiej, "Ogrodowa" – Czerskiej, "Wspólna" – Magnuszewskiej (następnie Gagarina), "Okopowa" – Podchorążych. Zmiany te były początkiem przekształcenia Sielc z siedliska wiejskiego i wypoczynkowego w obszar zurbanizowany i uprzemysłowiony. O przyłączeniu Sielc do Warszawy zdecydował niemiecki gubernator Warszawy – Hans Hartwig von Beseler.

W okresie międzywojennym zachodnie tereny Sielc w rejonie ulicy Belwederskiej powoli stawały się modnym i eleganckim rejonem dolnego Mokotowa. Proces ten przerwał wybuch II wojny światowej i zniszczenia spowodowane przez toczące się na Sielcach walki w czasie Powstania Warszawskiego. Do najcenniejszych zachowanych budynków w rejonie Belwederskiej należy willa Friedbergów, oraz unikatowy, przedwojenny budynek salonu samochodowego "Auto-Koncern", obecnie przebudowany i oddany na siedzibę lokalnej policji.

W 1949 roku przy ulicy Chełmskiej 21 powstała Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych.

W latach 1953−66 powstało osiedle "Sielce" w rejonie ulic Łużycka−Czerska−Chełmska−Sielecka autorstwa Zofii Fafiusowej z zespołem, Jerzego Baumillera i Jana Zdanowicza.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Sielce kilkukrotnie pojawiały się jako tło dla realizacji filmowych. Przed nieistniejącą już zajezdnią autobusową przy ul. Chełmskiej, oraz przed wjazdem na teren Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych kręcono sceny kultowego filmu Miś Stanisława Barei.
  • Ulica Czerska odchodząca od ulicy Chełmskiej to jedyna pozostałość po średniowiecznym trakcie prowadzącym z Warszawy do Czerska, od którego pochodzi nazwa ulicy.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]