Siena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta we Włoszech. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Siena
Herb
Herb
Państwo  Włochy
Region Toskania
Prowincja Siena
Powierzchnia 118 km²
Populacja (2012)
 • liczba ludności
 • gęstość

52 774
447,24/km²
Numer kierunkowy 0577
Kod pocztowy 53100
Patron św. Ansanus
Kod ISTAT 052032
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Siena
Siena
Ziemia 43°20′N 11°20′E/43,333333 11,333333Na mapach: 43°20′N 11°20′E/43,333333 11,333333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Historyczne centrum Sienya
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Piazza del Campo (Siena).jpg
Siena – zabytkowe centrum
Typ kulturowe
Spełniane kryterium I, II, IV
Charakterystyka #717
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1995
na 19. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Ziemia 43°20′N 11°20′E/43,333333 11,333333

Siena – miasto i gmina we Włoszech, w Toskanii, w prowincji Siena. Ważne centrum turystyczne. Według danych na rok 2011[1] gminę zamieszkują 54 543 osoby, 462,2 os./km².

Historia[edytuj | edytuj kod]

Według legendy Sienę założyli synowie Remusa – Senio i Aschio, którzy uciekając przed Romulusem schronili się w górach i wznieśli zamek Senio. Herbem miasta stało się godło ich rodu – wilczyca karmiąca Romulusa i Remusa, a barwami balzany – miejskiego sztandaru były biel i czerń.

Historycznie Siena była etruskim osiedlem i małym miasteczkiem w okresie antycznym. Około 5 wieku w Sienie znajdowała się siedziba biskupstwa. Dogodne położenie miasta przy szlakach handlowych i miejscowy przemysł włókienniczy stały się podstawą przyszłego bogactwa mieszczan oraz arystokracji longobardzkiej i frankońskiej. W XII i XIII wieku Siena zaliczała się do najbogatszych miast Europy. Do dzisiejszego dnia istnieje w Sienie najstarszy europejski bank Monte Paschi di Siena. Bankierzy ze Sieny udzielali pożyczek prawie w całej ówczesnej Europie, a do największych rodów finansowych należeli: Buonsignori, którzy założyli spółkę Grande Tavola, Piccolomini, Salimbeni. Miastem rządziła rada, consiglio, która co roku wybierała członków rządu – Signorii i podestę – najwyższego urzędnika miejskiego.

W XII wieku w sporze między gwelfami a gibelinami Siena opowiedziała się po stronie cesarza. Między innymi ten wybór był przyczyną ciągłych konfliktów z Florencją. W 1348 miasto dotknęła zaraza zabijając 2/3 mieszkańców (ok. 100 000 osób), co zapoczątkowało gospodarczy upadek miasta. Zdobyta ostatecznie w kwietniu 1555[2] przez Kuźmę I Medyceusza, który wcielił miasto w powstające Wielkie Księstwo Toskanii. W kolejnych wiekach Siena pozostawała w cieniu Florencji, liczba ludności malała aż do okresu po zakończeniu II wojny światowej. w 1966 Siena jako pierwsze[3] miasto w Europie wprowadziła zakaz ruchu samochodowego w centrum miasta.

Zabytki i atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

W Sienie zachowana została w pełni antyczna struktura miasta. Do najwspanialszych zabytków należy katedra z XII wieku (Duomo), której główna fasada została ukończona w 1380 roku. W skład kompleksu wchodzą baptysterium i kampanila. W środku znajduje się oktagonalna ambona autorstwa Nicola Pisano oraz płaskorzeźby które wykonali Donatello, Ghiberti, Jacopo della Quercia i inni XV-wieczni rzeźbiarze. Inne zabytki: główny rynek Piazza del Campo z Palazzo Pubblico i Torre del Mangia oraz ratusz. Zabytkowe centrum Sieny zostało w 1995 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturalnego UNESCO.

Muzea:

  • Museo dell'Opera Metropolitana del Duomo
  • Museo Civico
  • Pinacoteca Nazionale

Na przełomie XIII i XIV wieku powstała ważna szkoła malarska zwana sieneńską. Jeden ze starszych uniwersytetów na świecie 1240. Ze Sieny pochodził Jacopo della Quercia. W Sienie żyła i działała święta Katarzyna.

Dwa razy do roku w Sienie odbywa się wyścig konny Palio di Siena, który jest jedną z ważniejszych atrakcji turystycznych miasta.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Istituto Nazionale di Statistica 2011 (ang.). [dostęp 2011-10-31].
  2. Józef Andrzej Gierowski: Historia Włoch. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1986, s. 233. ISBN 83-04-01943-4.
  3. Praca zbiorowa: Lonely Planet Tuscany & Umbria. Wyd. V. Lonely Planet, 2008, s. 236. ISBN 978-174-104-31-36.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]