Siergiej Ławrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siergiej Ławrow
Russian Foreign Minister (5448107026).jpg
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1950
Moskwa
Minister Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej
Przynależność polityczna Jedna Rosja
Okres urzędowania od 9 marca 2004
Poprzednik Igor Iwanow
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Siergiej Ławrow, John Kerry i Kasym-Żomart Tokajew. (2013)

Siergiej Wiktorowicz Ławrow, ros. Сергей Викторович Лавров, trans. Sergej Viktorovič Lavrov (ur. 21 marca 1950 w Moskwie) – rosyjski dyplomata, od 9 marca 2004 minister spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończył studia w Moskiewskim Państwowym Instytucie Stosunków Międzynarodowych (MGIMO) i podjął pracę w radzieckiej dyplomacji.

Pierwszym krajem, w którym pracował, była Sri Lanka. W radzieckiej ambasadzie w Kolombo był stażystą i attaché. W 1976 powrócił do Moskwy, gdzie podjął pracę w centralnym aparacie Ministerstwa Spraw Zagranicznych na stanowiskach trzeciego, a następnie drugiego sekretarza w Wydziale Międzynarodowych Organizacji Gospodarczych. W latach 1981–1988 pełnił funkcje pierwszego sekretarza, radcy i starszego radcy w Stałym Przedstawicielstwie ZSRR przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku. Po powrocie do kraju był zastępcą naczelnika, a od 1990 naczelnikiem Wydziału Międzynarodowych Organizacji Gospodarczych MSZ ZSRR.

Do 1991 był członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.

Po rozpadzie Związku Radzieckiego przeszedł do pracy w służbie dyplomatycznej Federacji Rosyjskiej. W 1992 został mianowany na stanowisko dyrektora Departamentu Organizacji Międzynarodowych i Problemów Globalnych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 3 kwietnia 1992 został zastępcą ministra spraw zagranicznych. Odpowiadał za działalność Departamentu Organizacji Międzynarodowych i Międzynarodowej Współpracy Gospodarczej, Wydziału ds. Praw Człowieka i Międzynarodowej Współpracy Kulturalnej oraz Departamentu ds. Wspólnoty Niepodległych Państw.

Od stycznia 1994 do marca 2004 pełnił funkcje Stałego Przedstawiciela Federacji Rosyjskiej przy ONZ oraz przedstawiciela Rosji w Radzie Bezpieczeństwa. W grudniu 1995 po dymisji Andrieja Kozyriewa brany był pod uwagę jako kandydat na stanowisko szefa rosyjskiej dyplomacji. Stanowisko to powierzono mu jednak dopiero 9 marca 2004 w nowo utworzonym rządzie Michaiła Fradkowa.

10 kwietnia 2010, decyzją premiera Władimira Putina, został jednym z członków specjalnej rosyjskiej komisji rządowej do zbadania przyczyn katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku[1].

Ławrow mówi po rosyjsku, angielsku, francusku oraz syngalesku.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]