Siergiej Chruszczow
| Siergiej Chruszczow Сергей Никитич Хрущёв |
|
Siergiej Chruszczow w 2010 roku |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 lipca 1935 |
| Zawód | konstruktor rakiet i systemów kosmicznych, politolog |
| Miejsce zamieszkania | Providence (USA) |
| Narodowość | Rosjanin |
| Tytuł | profesor |
| Alma Mater | Moskiewski Instytut Energetyczny |
| Uczelnia | Uniwersytet Browna |
| Wydział | Instytut Stosunków Międzynarodowych im. Thomasa Watsona |
| Stanowisko | starszy wykładowca |
| Rodzice | Nikita Chruszczow i Nina Kucharczuk |
| Małżeństwo | Galina Szumowa (rozwód), Walentyna Golienko |
| Dzieci | synowie: Nikita (zm. w 2007) i Siergiej |
| Odznaczenia | |
| Strona internetowa | |
Siergiej Nikitycz Chruszczow – syn Nikity Chruszczowa, naukowiec i publicysta (inżynier technologii kosmicznej, historyk i politolog), obecnie mieszkający w Stanach Zjednoczonych.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Siergiej Chruszczow urodził się 2 lipca 1935 w Moskwie jako drugie dziecko z trzeciego małżeństwa Nikity Chruszczowa (z Niną P. Kucharczuk). W dzieciństwie ciężko chorował na gruźlicę. W 1952 roku ukończył szkołę średnią w Moskwie (Nr 110) z pierwszą lokatą i złotym medalem. W 1958 ukończył wydział technologii elektropróżniowej i budowy maszyn Moskiewskiego Instytutu Energetycznego.
W latach 1958-1968 pracował w Specjalnym Biurze Konstrukcyjnym Czełomieja (OKB-52) jako z-ca kierownika działu; brał udział w pracach nad projektowaniem rakiet balistycznych, systemów lądowania pojazdów kosmicznych, rakiety-nosiciela „Proton”. Następnie z-ca dyrektora Instytutu Elektronicznych Urządzeń Sterujących (INEUM), z-ca dyrektora gen. Zjednoczenia Naukowo-Produkcyjnego „Elektronmasz”. Doktor, a następnie doktor hab. nauk technicznych. Bohater Pracy Socjalistycznej, laureat Nagrody Leninowskiej, Nagrody Rady Ministrów ZSRR. Członek wielu rosyjskich i światowych towarzystw naukowych.
W 1991 wyjechał do USA na zaproszenie Uniwersytetu Browna na wykłady poświęcone historii zimnej wojny. Zdecydował się tam pozostać na stałe i w 1999 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Obecnie zamieszkuje w Providence w stanie Rhode Island, gdzie jest wykładowcą na wydziale stosunków międzynarodowych Uniwersytetu Browna.
Działalność publicystyczna [edytuj]
Pomimo specjalistycznego wykształcenia technicznego, Siergiej Chruszczow stał się znany głównie dzięki publikacjom z dziedziny historii nauk społeczno-politycznych, związanych głównie z okresem rządów jego ojca. Wydał kilka książek poświęconych temu tematowi, które zostały następnie przetłumaczone na kilkanaście języków. Był współautorem scenariusza do głośnego filmu rosyjskiego z 1993 pt. Szare wilki, przedstawiającego kulisy odsunięcia Nikity Chruszczowa od władzy. Po jego „detronizacji” zredagował w 1967 jego wspomnienia, a następnie przemycił je za granicę. Od tej pory, aż do upadku Związku Radzieckiego znajdował się pod ścisłą kontrolą radzieckich specsłużb. Stały komentator w mediach amerykańskich bieżących wydarzeń w Rosji oraz autor ponad 350 książek i artykułów. W 2010 roku w Rosji została wydana jego najnowsza książka – pierwszy tom „Trylogii o Ojcu” pt. Reformator.
Życie osobiste [edytuj]
Był dwukrotnie żonaty, z pierwszą żoną – Galiną Szumową rozwiódł się. Obecnie mieszka w USA z drugą żoną – Walentyną Golienko. Z dwóch jego synów starszy Nikita zm. w 2007 roku, a młodszy Siergiej mieszka w Moskwie.
Ważniejsze publikacje [edytuj]
- 1990 – Khrushchev on Khrushchev – An Inside Account of the Man and His Era, by His Son, Sergei Khrushchev
- 1993 – The Political Economy of Russian Fragmentation
- 1994 – Nikita Khrushchev: Crisis and Missiles
- 1995 – Three Circles of Russian Market Reforms
- 2000 – Nikita Khrushchev and the Creation of a Superpower
- 2003 – Geburt einer Supermacht. Ein Buch über meinen Vater
- 2006 – Memoirs of Nikita Khrushchev: Reformer, 1945-1964
Bibliografia [edytuj]
- Dmitrij Gordon: Syn za otca (ros.). W: Bulwar Gordona [on-line]. 2009-06-16. [dostęp 2010-12-10].
- Władimir Nuzow: Siergiej Chruszczow: Jesli by Putin okoncził MEI, dieła w Rossii szli by łuczsze (ros.). W: Wieczernjaja Moskwa [on-line]. 2005-04-01. [dostęp 2010-12-10].