Siergiej Kirjakow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Siergiej Wiaczesławowicz Kirjakow (ros. Сергей Вячеславович Кирьяков, ur. 1 stycznia 1970 w mieście Orzeł), były piłkarz rosyjski grający na pozycji napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 175 cm wzrostu, ważył 74 kg. Nosił przydomek "Kiki".

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Piłkarską karierę Kirjakow rozpoczął w rodzinnym mieście Orzeł, w tamtejszym klubie Spartak Orzeł. W 1987 roku trafił do Dynama Moskwa. Przez pierwsze dwa sezony sporadycznie pojawiał się w składzie tego klubu, a samo Dynamo nie osiągało w tym okresie większych sukcesów. W 1989 roku grał już w większej liczbie meczów i występował w ataku z późniejszym kolegą z kadry narodowej, Igorem Koływanowem. W 1990 roku zajął z Dynamem 3. miejsce pierwszej lidze ZSRR, a sukces ten powtórzył w 1992 roku już po utworzeniu Federacji Rosyjskiej i nowej rosyjskiej ligi. Przez 6 sezonów rozegrał dla Dynama 91 ligowych spotkań i strzelił 9 bramek.

Latem 1992 roku Kirjakow wyjechał do niemieckiego klubu Karlsruher SC. W Bundeslidze zadebiutował 15 sierpnia w wygranym 4:2 domowym meczu z Borussią Mönchengladbach. Już w następnej kolejce, w spotkaniu z Werderem Brema, przyczynił się do zwycięstwa 5:2 uzyskując hat-tricka. Na koniec sezonu był najlepszym strzelcem zespołu z 11 golami na koncie, a klub z Karlsruhe zajął 6. miejsce w lidze gwarantujące start w Pucharze UEFA. W sezonie 1993/1994 Siergiej zdobył 9 bramek w lidze, a w Pucharze UEFA dotarł z KSC do półfinału. Zespół ten wyeliminował z niego takie zespoły jak: PSV Eindhoven, Valencia CF, Girondins Bordeaux i Boavista Porto, a odpadł po dwumeczu z Austrią Salzburg. W lidze powótrzył sukces sprzed roku. W kolejnych sezonach Kirjakow był mniej skuteczny. W 1996 roku dotarł do finału Pucharu Niemiec, a w 1997 znów zajął 6. pozycję. W sezonie 1997/1998 wystąpił tylko 5 razy i był tylko rezerwowym dla Seana Dundee, Radosława Gilewicza i Markusa Schrotha, a Karlsruher SC spadł do drugiej ligi.

Latem 1998 Kirjakow przeszedł do Hamburger SV, w którym występował w ataku z Anthonym Yeboahem. Z HSV zajął 7. miejsce w lidze, ale po sezonie opuścił zespół przechodząc do drugoligowego klubu Tennis Borussia Berlin. Tam spędził rok, ale nie awansował z zespołem do pierwszej ligi. Ostatni etap kariery Kirjakowa to występy w Chinach. W latach 2001-2002 występował w ataku Yunnan Hongta, a w 2003 roku grał w Shandong Luneng. Pod koniec roku zakończył karierę w wieku 33 lat.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1987 Dynamo Moskwa ZSRR  1. liga 7 1
1988 Dynamo Moskwa ZSRR  1. liga 9 0
1989 Dynamo Moskwa ZSRR  1. liga 20 1
1990 Dynamo Moskwa ZSRR  1. liga 22 3
1991 Dynamo Moskwa ZSRR  1. liga 25 3
1992 Dynamo Moskwa Rosja  Premier Liga 8 1
1992/93 Karlsruher SC Niemcy  Bundesliga 29 11
1993/94 Karlsruher SC Niemcy  Bundesliga 32 9
1994/95 Karlsruher SC Niemcy  Bundesliga 31 2
1995/96 Karlsruher SC Niemcy  Bundesliga 29 4
1996/97 Karlsruher SC Niemcy  Bundesliga 19 3
1997/98 Karlsruher SC Niemcy  Bundesliga 5 0
1998/99 Hamburger SV Niemcy  Bundesliga 29 5
1999/00 Tennis Borussia Berlin Niemcy  2. Bundesliga 18 3
2001 Yunnan Hongta Chiny Chińska Republika Ludowa Chinese Super League 22 13
2002 Yunnan Hongta Chiny Chińska Republika Ludowa Chinese Super League 25 5
2003 Shandong Luneng Chiny Chińska Republika Ludowa Chinese Super League 20 8

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Związku Radzieckiego Kirjakow zadebiutował 23 sierpnia 1989 roku w zremisowanym 1:1 towarzyskim meczu z Polską. Wcześniej w 1988 roku zdobył z kadrą U-19 mistrzostwo Europy 1988. Natomiast w 1990 roku został także mistrzem Europy U-20. W 1992 roku został powołany przez Anatolija Byszowca do kadry Wspólnoty Niepodległych Państw na Euro 92. Tam wystąpił we dwóch grupowych spotkaniach: zremisowanym 0:0 z Holandią i przegranym 0:3 ze Szkocją. Natomiast w 1996 roku już z reprezentacją Rosji wystąpił na Euro 96 (zaliczył jeden mecz, przegrany 1:2 z Włochami). W kadrze ZSRR (WNP) rozegrał 10 meczów i strzelił 5 goli, a w kadrze Rosji - 28 meczów i 10 goli.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]