Siergiej Korolow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy radzieckiego konstruktora rakietowego. Zobacz też: Siergiej Korolow – rosyjski hokeista.
Siergiej Pawłowicz Korolow
Сергей Павлович Королёв
Siergiej Pawłowicz Korolow
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1907
Żytomierz
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1966
Moskwa
Miejsce spoczynku mur Kremla w Moskwie
Zawód inżynier mechanik, konstruktor pocisków balistycznych, rakiet i statków kosmicznych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Siergiej Pawłowicz Korolow, ros. Сергей Павлович Королёв, nazwisko czasem transkrybowane jako Koroliow[1] lub Korolew (ur. 12 stycznia 1907 w Żytomierzu, zm. 16 stycznia 1966 w Moskwie[1]) – radziecki inżynier mechanik, konstruktor pocisków balistycznych, rakiet i statków kosmicznych, „ojciec” radzieckiej kosmonautyki.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Siergieja P. Korolowa
Znaczek radziecki z podobizną S. P. Korolowa, 1969

Urodził się w Żytomierzu na Ukrainie. Mając 16 lat był lektorem do spraw likwidacji analfabetyzmu lotniczego[2]. Został wykształcony jako konstruktor samolotów i z początku pracował w biurze konstrukcyjnym Andrieja Tupolewa. W 1931 stworzył GIRD (Grupa Badań Ruchu Odrzutowego), która została przekształcona w instytut naukowo–badawczy[3]. Doprowadził w latach 1936–1937 do etapu testów rakietę przeciwlotniczą na paliwo stałe i dalekiego zasięgu na paliwo płynne[3]. W 1938 padł ofiarą Wielkiej Czystki i był uwięziony przez sześć lat, w tym przez pewien czas w syberyjskim łagrze UŁAG-u. Większość wyroku spędził jednak w szaraszce, specjalnym więzieniu dla specjalistów które pozwalało im kontynuować swoją pracę. Po zwolnieniu w 1944 stał się kluczową osobą w radzieckim programie rakietowym tworzącym rakiety międzykontynentalne. Tu wykazał wielki talent do scalania projektów, organizowania prac na masową skalę i dalekosiężnego planowania. Pracując nad bronią rakietową, stopniowo zaczął przekonywać przywódców ZSRR do rozpoczęcia wyścigu kosmicznego ze Stanami Zjednoczonymi, w celu zwiększenia prestiżu ZSRR. W sierpniu 1956 został mianowany głównym konstruktorem radzieckiego programu kosmicznego i był odpowiedzialny za jego największe sukcesy, w tym wystrzelenie satelity Sputnik i załogowego statku kosmicznego Wostok. Następnie pod jego kierownictwem rozpoczęto pracę nad serią misji mających prowadzić do lądowania na Księżycu, i jeszcze bardziej ambitnych programów lotów do Marsa i Wenus.

W przeciwieństwie do swojego odpowiednika w programie amerykańskim, Wernhera von Brauna, jego nazwisko było tajemnicą państwową. Znany był tylko jako „główny konstruktor”. Dopiero po śmierci nekrolog w „Prawdzie” ujawnił jego kluczową rolę w programie kosmicznym. Został pochowany z honorami przy murze kremlowskim. W odróżnieniu od von Brauna, nie miał jednak nigdy pełnej kontroli nad radzieckim programem i często musiał borykać się z konkurentami, m.in. z Władimirem Czełomiejem.

Ogromny stres pracy, jak również problemy zdrowotne jakich nabawił się w więzieniu, spowodowały znaczne pogorszenie zdrowia Korolowa na początku lat 60. 3 grudnia 1960 miał pierwszy zawał serca, następnie jego zdrowie nieustannie się pogarszało. Zmarł niespodziewanie w 1966 w wyniku nieudolnie przeprowadzonej, rutynowej operacji.

Pamięć[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Astronomiczna jego nazwiskiem nazwała krater księżycowy (Korolev) oraz krater na Marsie (Korolev).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Aleksander Romanow (APN), Wciąż wyżej, wyżej – ku gwiazdom w: „Horyzonty Techniki”, nr 11/1966, s. 11-12, 38
  2. Suworow 2013 ↓, s. 86.
  3. 3,0 3,1 Suworow 2013 ↓, s. 87.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiktor Suworow: Matka Diabła; kulisy rządów Chruszczowa. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS, 2013, s. 86-87. ISBN 978-83-7510-867-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]