Siergiej Sołowjow (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Siergiej Sołowjow (ros. Сергей Михайлович Соловьёв), (ur. 13 października/25 października 1885 w Moskwie, zm. 2 lutego 1942 w Kazaniu) – rosyjski poeta-symbolista, ksiądz katolicki, wnuk historyka Siergieja Sołowjowa, kuzyn Aleksandra Błoka, przyjaciel Andrieja Biełego.

Ukończył 1911 oddział klasyczny wydziału historyczno-filologicznego Uniwersytetu Moskiewskiego, uzyskując dyplom I stopnia. Już w roku 1907 wydał pierwszy zbiór wierszy pod tytułem „Цветы и ладан” (Kwiaty i kadzidło), powstałych pod wpływem Aleksandra Błoka.

W październiku 1915 został przyjęty do moskiewskiej akademii duchownej, w listopadzie tegoż roku został diakonem, w lutym 1916 duchownym. W roku 1920 Sołowjow wszedł do społeczności moskiewskich katolików obrządku wschodniego, w listopadzie 1923 został jej zwierzchnikiem. Od roku 1924 służył w moskiewskim rzymsko-katolickim kościele Niepokalanego Poczęcia przy ulicy Małej Gruzińskiej. Zajmował się tłumaczeniami, wygłaszał kazania.

W nocy z 15 na 16 lutego 1931 został aresztowany w związku ze sprawą „moskiewskiej społeczności katolickiej”. Podczas śledztwa zachorował psychicznie. W czasie wojny został ewakuowany do Kazania i zmarł tam w szpitalu psychiatrycznym. Jego pogrzebem zajęli się dwaj fizycy: Witalij Ginzburg i Jewgienij Fejnberg.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]