Sighere z Essex

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sighere
współwładca Essex
Okres panowania od 664
do 683
Poprzednik Swithelm
Następca Sebbi
Dane biograficzne
Urodziny data nieznana
Śmierć ok. 688[1]
Żona Osyth
Rodzeństwo Sebbi
Dzieci Offa[1]

Sighere z Essex (Sigehere, zm. ok. 688) − współwładca Królestwa Essex w okresie 664–683.

Sighere był synem Sexbalda i wnukiem Sleddy[2]. W 664 roku, wraz z kuzynem Sebbi, został sukcesorem tronu Essex po bezpotomnej śmierci Swithelma[3].

W 664 roku kraj spustoszyła wielka plaga dżumy, wśród zarażonych znalazł się również Sighere. Jego ozdrowienie lud zinterpretował jako efekt opieki dawnych bogów. Sighere wykorzystał tę sytuację i ogłosił się "stróżem zdrowia swego ludu", reaktywował pogańskie świątynie i dokonał apostazji[3][4][5], podczas gdy Sebbi pozostał wierny chrześcijaństwu. Konsekwencją konfliktu młodych władców było poszukiwanie stronników wśród sąsiadów w pogańskim Wessex i chrześcijańskiej Mercji.

Potężniejszym sojusznikiem okazał się Wulfhere z Mercji[6], który uzyskał władzę zwierzchnią nad Essex i nakłonił Sighere do poślubienia swojej bratanicy - Osyth - córki współwładcy Surrey Firthuwolda. Legenda głosi, że zmuszona do małżeństwa Osyth pozostała po ślubie nietknięta[7], jednak według innych źródeł urodziła Sighere syna, Offa[1].

Wulfhere wysłał do Essex swego biskupa Jarumana z misją ewangelizacyjną, której celem była ponowna chrystianizacja królestwa[4]. Misja Jarumana zakończyła się sukcesem[3] i Sighere ponownie się ochrzcił[4].

W późniejszym okresie swych rządów w Essex, Sighere prawdopodobnie ponownie zwrócił się w stronę Wessex. Istnieją przypuszczenia, że zawarł sojusz z Mul, bratem króla Caedwalla, i towarzyszył mu w podboju Kentu[1][5]. Być może współrządził również Kentem wspólnie z Mul ok. 680 roku[8][6], ale już w roku 689 prowincję kontrolował syn Sebbi, Swaefhard, wraz z następcą tronu Kentu, Oswinem[8].

Sighere zmarł ok. 688 roku, od tego momentu jedynym władcą Essex był Sebbi.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Ann Williams, Alfred P. Smyth, D. P. Kirby: A Biographical Dictionary of Dark Age Britain: England, Scotland and Wales c.500 - c.1050. Routledge, 1997, s. 215. ISBN 1852640472.(ang.)
  2. J.M. Lappenberg: A History of England Under the Anglo-Saxon Kings Part One 1845. Kessinger Publishing Co, 2004, s. 288. ISBN 1417977957.
  3. 3,0 3,1 3,2 Beda Czcigodny: Historia ecclesiastica gentis Anglorum, księga III, rozdział 30 (ang.). [dostęp 2010-09-26].
  4. 4,0 4,1 4,2 William A. Chaney: The cult of kingship in Anglo-Saxon England;: The transition from paganism to Christianity. University of California Press, 1970, s. 160. ISBN 0520014014.
  5. 5,0 5,1 Barbara Yorke: The Kingdom of the East Saxons. s. 25. w: Peter Clemoes: Anglo-Saxon England. Cambridge University Press. ISBN 0521038383.
  6. 6,0 6,1 Michael Lapidge, John Blair, Simon Keynes: The Blackwell encyclopaedia of Anglo-Saxon England. Wiley-Blackwell, 2000, s. 511. ISBN 0631224920.
  7. Michael Lapidge, John Blair, Simon Keynes: The Blackwell encyclopaedia of Anglo-Saxon England. Wiley-Blackwell, 2000, s. 347. ISBN 0631224920.
  8. 8,0 8,1 Barbara Yorke: The Kingdom of the East Saxons. s. 29. w: Peter Clemoes: Anglo-Saxon England. Cambridge University Press. ISBN 0521038383.