Sigurd Ibsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sigurd Ibsen

Sigurd Ibsen (ur. 23 grudnia 1859; zm. 14 kwietnia 1930) – norweski prawnik i polityk.

Sigurd Ibsen był jedynym dzieckiem dramaturga Henrika Ibsena. Wychowywał się głównie w Niemczech i Włoszech. W Rzymie w roku 1882 zrobił doktorat z prawa. W latach 1903-1905 pełnił funkcję ministra stanu Norwegii (zwanego także premierem) w Sztokholmie[1]. Odegrał istotną rolę w rozwiązaniu unii ze Szwecją (1905). Podobnie jak Bjørnstjerne Bjørnson, Arne Garborg i Fridtjof Nansen był zwolennikiem rządów republikańskich.

Przypisy

  1. Andrzej Bereza-Jarociński, Zarys dziejów Norwegii, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991, s. 172-173.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Langslet Lars Roar, Sønnen, Cappelen, 2004, ISBN 82-02-22101-3.
  • Steine Bjørn Arne, Sigurd Ibsen: nasjon, politikk og kultur, Voksenåsen Kultur-og konferansehotell, 2005, ISBN 82-90617-34-8.