Sikhotealinia zhiltzovae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sikhotealinia zhiltzovae[1]
Lafer, 1996
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Rząd chrząszcze
Podrząd Archostemata
Rodzina Jurodidae
Rodzaj Sikhotealinia Lafer, 1996
Gatunek Sikhotealinia zhiltovae
Synonimy

Jurodes zhiltzovae (Kirejtshuk, 1999)

Sikhotealinia zhiltzovaereliktowy gatunek chrząszcza z rodziny Jurodidae. Uważany za żywą skamieniałość, opisany został w 1996 roku przez rosyjskiego entomologa Giermana Lafera na podstawie jednego martwego okazu, znalezionego w kwietniu 1974 roku przy brzegu rzeki w Rezerwacie Sichotealińskim w górach Sichote Aliń[2][3]. Nazwa rodzajowa upamiętnia lokalizację typowego okazu, natomiast nazwa gatunkowa honoruje Ł. Żilcową, która znalazła owada[4].

Brak danych o biologii, rozwoju i rozmieszczeniu tego owada.

Budowa chrząszcza wykazuje cechy zarówno Archostemata, jak Adephaga i Polyphaga[4]. Pozycja systematyczna jest niepewna. Początkowo umieszczony przez Lafera w monotypowej rodzinie Sikhotealiniidae, później został zaliczony do paleoendemicznej rodziny Jurodidae[4]. Wymarłe chrząszcze z rodziny Jurodidae znane są z dolnej jury Zabajkala. Kirejczuk porównując chrząszcza Jurodes ignoramus do Sikhotealinia stwierdził, że jedyną cechą pozwalającą odróżnić wymarłe Jurodidae od Sikhotealinia jest liczba rzędów punktowań pokryw (odpowiednio, więcej niż 15 i 11).

Sikhotealinia jest jedynym znanym współczesnym chrząszczem, którego imagines mają przyoczka[5].

Przypisy

  1. Sikhotealinia zhiltzovae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Лафер ГШ: Сем. Sikhotealiniidae Lafer, fam. n.. W: Определитель насекомых Дальнего Восток России. Том 3. Жесткокрылые или жуки. Часть 3. Владивосток: 1996, s. 390-396.
  3. История описания Sikhotealinia zhiltzovae.
  4. 4,0 4,1 4,2 Kirejtshuk AG. Sikhotealinia zhiltzovae Lafer, 1996 – recent representative of the Jurassic coleopterous fauna (Coleoptera, Archostemata, Jurodidae). „Proceedings of the Zoological Institute RAS”. 281, s. 21–26, 1999. 
  5. Leschen RAB, Beutel RG. Ocellar atavism in Coleoptera: plesiomorphy or apomorphy?. „Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research”. 42 (1), s. 63–69, 2004. DOI: 10.1046/j.0947-5745.2003.00241.x.