Siklawica
| Siklawica | |
 Siklawica w maju 2007 r. |
|
| Kontynent | Europa |
| Państwo |  Polska |
| Wysokość | 23 m |
| Liczba strug | 1 |
| Rzeka zasilająca | Strążyski Potok |
|
Położenie na mapie Tatr
  Siklawica
|
|
 49°15′34″N 19°55′44″E / 49.259444444444, 19.928888888889Na mapach: 49°15′34″N 19°55′44″E / 49.259444444444, 19.928888888889 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Siklawica – wodospad w Tatrach Zachodnich, w górnej części Doliny Strążyskiej, pod północną ścianą Giewontu. Wodospad opada z dwóch prawie pionowo nachylonych ścian (pod kątem 80°). Łączna wysokość wodospadu wynosi 23 metry (wysokość ściany dolnej wynosi 13 m, a ściany górnej 10 m). Pomiędzy górną i dolną jego częścią istnieje skalna półka, w której w skale wymyte zostało siłą uderzenia wody i niesionych przez nią odłamków skalnych wgłębienie wypełnione wodą, tzw. kocioł eworsyjny.
Nazwa wodospadu pochodzi od Siklawy w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Dawniej nazywany był także Siczącą, Siczawą, Siklawą. Był odwiedzany od samych początków turystyki w Tatrach. Ludwik Zejszner w 1849 r. pisał o nim: „...godzien ze wszech miar widzenia”. Ponad wodospadem znajduje się jedno z dwóch górnych odgałęzień Doliny Strążyskiej zwane Małą Dolinką. Niegdyś prowadziła przez nią i dalej bardzo stromym żlebem Warzecha najkrótsza z Zakopanego ścieżka turystyczna na Giewont.
Szlaki turystyczne [edytuj]
– żółty szlak z Polany Strążyskiej do wodospadu. Czas przejścia: 15 min w obie strony
Bibliografia [edytuj]
- Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
- Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
