Sikora górska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sikora górska
Poecile gambeli[1]
(Ridgway, 1886)
Sikora górska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina sikory
Rodzaj Poecile
Gatunek sikora górska
Synonimy
  • Parus gambeli Ridgway, 1886[2]
Podgatunki
  • P. g. baileyae (Grinnell, 1908)
  • P. g. inyoensis (Grinnell, 1918)
  • P. g. gambeli (Ridgway, 1886)
  • P. g. atratus (Grinnell & Swarth, 1926)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sikora górska (Poecile gambeli) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący w Ameryce Północnej. Tak jak inne gatunki sikor z rodzaju Poecile czasem jest umieszczana w ogólnym rodzaju Parus, ale wyniki szeroko zakrojonych badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami sikor z północnej półkuli sikora górska tworzy osobny rodzaj Poecile. Sikora górska jest ptakiem osiadłym, który zamieszkuje obszary górskie w pasmie Kordyliery i Gór Kaskadowych oraz mniejsze okoliczne górskie pasma i wyżyny od południowego Jukon, aż do północnej granicy Meksyku. Latem na ogół spotykana jest od 3 500 metrów wzwyż nawet powyżej linii drzew, ale zimą często jest widziana w dolinach. Tak jak wiele innych sikorowatych z rodzaju Poecile gromadzi zapasy żywności, aby przetrwać zimę. Cała populacja oceniana jest na około 12 milionów (2004). Jest gatunkiem monogamicznym tworzącym pary na całe życie albo na kilka lat, ale w zimie często łączy się z innymi małymi ptakami w wielogatunkowe stada. Najczęściej spotykana jest przez cały rok w lasach dominowanych przez sosnę żółtą i sosnę wydmową, latem też wśród topoli osiki, a w zimie wśród jałowców.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny 
Czarna "czapeczka" i gardło; charakterystyczne białe brwi; duże białe policzki; pierś, podskrzydle i dół ciała jasnoszare; skrzydła i ogon ciemnoszare; krótki czarny dziób. Samice i młode ptaki ubarwione są tak samo jak samce.
Rozmiary 
Długość ciała ok. 14 cm.
Masa ciała
Od 12 g do 14 g.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Sikora górska na słoneczniku

Owady i ich larwy wiosną, latem i jesienią; nasiona i owoce drzew i innych roślin przez cały rok. Często widywana jest zawieszona do góry nogami, gdy próbuje się dostać do pożywienia. Na zimę robi zapasy żywności, które chowa w szparach w korze i pod ściółką leśną.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo 
Opuszczone dziuple dzięciołów lub naturalne wgłębienia w drzewach. Samica buduje gniazdo o fundamentach z mchu i trawy, dodając miękką sierść i pióra na samą górę.
Jaja i wysiadywanie
Samica składa na ogół 6 lub 7 jaj w połowie wiosny (im bardziej na północ tym później), i wysiaduje je przez około 14 dni. Przez ten czas jest karmiona przez partnera, ale jeśli opuszcza gniazdo to przykrywa jajka sierścią i piórami. Przez następne 21 dni młode są karmione przez oboje rodziców dopóki młode nie opuszczą gniazda. Pozostają na terytorium rodziców przez następne 2 lub 3 tygodnie zanim nie odlecą poszukać swego własnego terytorium.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono cztery podgatunki P. gambeli[4][2][5]:

Niektórzy autorzy wyróżniają jeszcze kilka podgatunków P. gambeli[5]:

Przypisy

  1. Poecile gambeli w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Mountain Chickadee (Poecile gambeli) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  3. Poecile gambeli. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family Paridae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 2 sierpnia 2012].
  5. 5,0 5,1 Sikora górska (Poecile gambeli) Ridgway, 1886. Avibase. [dostęp 3 sierpnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alderfer J.; 2005: Complete Birds Of North America; National Geographic Society.
  • Alderfer J., Dunn J.; 2006: National Geographic Field Guide to the Birds of North America, Fifth Edition; ; National Geographic Society.
  • Gill, Frank B.; Slikas, Beth & Sheldon, Frederick H.; 2005: Phylogeny of titmice (Paridae): II. Species relationships based on sequences of the mitochondrial cytochrome-b gene; The Auk: Vol. 122, p.121-143.
  • Kaufman K.; 2005: Field Guide to Birds of North America; Houghton Mifflin.
  • Avibase, birdhouses101.com, Birdlife International, Birdweb.com, Cornell Lab of Ornithology, ITIS Report, whatbird.com, zipcodezoo.com.