Sikora kanadyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sikora kanadyjska
Poecile hudsonicus[1]
(J. R. Forster, 1772)
Sikora kanadyjska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina sikory
Rodzaj Poecile
Gatunek sikora kanadyjska
Synonimy
  • Parus Hudsonicus J. R. Forster, 1772[2]
  • Poecile hudsonica (J. R. Forster, 1772)
Podgatunki
  • P. h. stoneyi (Ridgway, 1887)
  • P. h. columbianus (Rhoads, 1893)
  • P. h. hudsonicus (J. R. Forster, 1772)
  • P. h. littoralis (H. Bryant, 1865)
  • P. h. farleyi (Godfrey, 1951)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sikora kanadyjska (Poecile hudsonicus) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący w Ameryce Północnej. Czasem umieszczana w rodzaju Parus, ale wyniki szerokich badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami sikor w Ameryce Północnej sikora kanadyjska tworzy osobny rodzaj Poecile. Sikora kanadyjska jest ptakiem osiadłym, który może przetrwać srogie zimy dzięki dużym zapasom żywności gromadzonej w ciągu całego roku. Czasem, jeśli te zapasy są za małe, jesienią odlatuje na południe. W okresie godowo-lęgowym są terytorialne, ale zimą tworzą z innymi ptakami wielogatunkowe stada. Zamieszkuje obszar około 7 milionów km2 od Alaski na zachodzie aż po Nową Fundlandię na wschodzie, a liczebność populacji oszacowano w 2003 na około 7,8 miliona osobników.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków P. hudsonicus[4][2]:

  • P. hudsonicus stoneyi – północna Alaska i północno-zachodnia Kanada.
  • P. hudsonicus columbianus południowa Alaska, zachodnia Kanada do północnego Waszyngtonu.
  • P. hudsonicus hudsonicus środkowa Alaska do wschodniej Kanady.
  • P. hudsonicus littoralis – południowo-wschodnia Kanada i północno-wschodnie USA.
  • P. hudsonicus farleyi – południowo-środkowa Kanada.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny 
brązowa czapeczka i tył szyi, duże białe policzki przechodzące w szare oddalając się do tyłu, czarny śliniaczek, pierś białoszara, podskrzydle brązowe, skrzydła i ogon ciemnoszare, wierzch ciała w zależności od podgatunku szary (zachodnie podgatunki) albo brązowy (centralno-wschodnie podgatunki). Samice i młode ptaki są ubarwione tak samo jak samce.
Rozmiary 
długość ciała ok. 14 cm
Masa ciała
ok. 12 g

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Lasy iglaste tajgi aż do północnego limitu drzewostanu albo górskie do wysokości 1700 metrów. Ulubionym drzewami są świerk Engelmanna i jodła balsamiczna.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

W większości owady i ich larwy. Dodatkowo nasiona i owoce drzew i innych roślin. Często widziane wiszące z gałęzi do góry nogami, żeby dostać się do pożywienia. Robi zapasy żywności z owadów i ich larw, a z nasion wyłącznie z nasion świerków.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo 
Nisko położone (do około 4 metrów nad ziemią) opuszczone dziuple dzięciołów lub naturalne wgłębienia w drzewach, które mogą być pogłębione w zależności od potrzeby. Czasem widziano jak para sama wydłubuje sobie wgłębienie na gniazdo, i może nawet używać jam przy korzeniach drzew. Samo gniazdo jest zbudowane z mchu, kory, liści paproci, trawy i piór, a góra jest zrobiona z włosów futer ssaków i ptasiego puchu.
Jaja i wysiadywanie
Samica składa od 4 do 9 przez i wysiaduje je około 15 dni nie opuszczając gniazda. Samiec przez ten czas przynosi pożywienie do gniazda tak jak później przez jakieś 18 dni dopóki młode nie opuszczą gniazda. Samica pomaga mu stopniowo w dożywianiu młodych. Młode pozostają jeszcze na terytorium rodziców przez jakieś dwa tygodnie. W tym czasie rodzice wspomagają je pożywieniem.

Przypisy

  1. Poecile hudsonicus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Boreal Chickadee (Poecile hudsonicus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  3. Parus hudsonicus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 3 sierpnia 2012]
  4. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family Paridae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 3 sierpnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alderfer J.; Complete Birds Of North America; National Geographic Society (2005).
  • Alderfer J., Dunn J.; National Geographic Field Guide to the Birds of North America, Fifth Edition; ; National Geographic Society (2006).
  • Gill, Frank B.; Slikas, Beth & Sheldon, Frederick H. (2005): Phylogeny of titmice (Paridae): II. Species relationships based on sequences of the mitochondrial cytochrome-b gene.
  • Kaufman K.; Field Guide to Birds of North America; Houghton Mifflin (2005).