Sillimanit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sillimanit
Sillimanite.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny krzemian glinu (Al2SiO5)
Twardość w skali Mohsa 6,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała
Pokrój kryształu tworzy w skałach skupienia fibrolitowe-mętnożółtawe
Układ krystalograficzny rombowy
Gęstość minerału 3,2 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biało szara, brunatnawa lub zielonawa
Rysa biała
Połysk szklisty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sillimanit (mezozoik i paleozoik)
Sylimanit cięcia

Sillimanit, sylimanit, silimanitminerał, odmiana polimorficzna krzemianu glinu.

Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego geologa i chemika B. Sillimana.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Sylimanit należy do krzemianów wyspowych. Tworzy on w skałach wydłużone kryształy, słupki i pręciki ułożone w równoległe pakiety, subtelnie włókniste formy noszą nazwę fibrolitu. Cienkie płytki minerału są bezbarwne. Charakter optyczny minerału dodatni; nie rozkłada się w kwasach.

Odmiany polimorficzne: andaluzyt i dysten.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w skałach przeobrażonych metamorficznych .Powstał pod wpływem wysokiej temperatury lecz umiarkowanych ciśnieniach. Typowy minerał skał metamorficznych, głównie gnejsów i łupków łyszczykowych.

Miejsca występowania: Hiszpania, Rosja, Chiny, Indie, Kenia, RPA, Kanada, USA, Australia.

W Polsce występuje w Tatrach i Sudetach (Góry Sowie, Złote, Izerskie, okolice Strzelina).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • w przemyśle używane do produkcji materiałów ogniotrwałych, kwasoodpornych i ceramiki szlachetnej,
  • w odlewnictwie jako sproszkowany materiał wysokoogniotrwały używany jest do wykonywania masy formierskiej,
  • niektóre odmiany jako kamienie szlachetne.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]