Silverpilen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
SL C5
C5 Silverpilen
C5 Silverpilen
Producent Hägglund
Lata budowy 1963-1965
Układ osi Bo 'Bo'
Liczba miejsc siedzących 48
Liczba miejsc ogółem 96
Masa służbowa 20 t
Długość całkowita 17 620 mm
Szerokość 2780 mm
Wysokość 3670 mm
Średnica kół 864 mm
Liczba i moc silników 1 × 264 (kW)
Prędkość konstrukcyjna 80 km/h
Portal Portal Transport szynowy

Silverpilen (srebrna strzała) – popularna nazwa pociągu sztokholmskiego metra składającego się z prototypowych wagonów typu C5 produkowanych w latach 1963–1965 przez firmę Hägglund w Örnsköldsvik. W przeciwieństwie do pozostałych typów ówczesnych wagonów malowanych na zielono lub niebiesko, wagony typu C5 posiadały niepolakierowaną a jedynie wypolerowaną aluminiową karoserię nadającą im srebrzysty kolor. Wyprodukowano zaledwie 8 sztuk tego wagonu, co stanowiło jeden pełen zespół trakcyjny (ezt). Były to wagony silnikowe mogące być łączone z wagonami innego typu, dlatego też w późniejszym okresie eksploatacji były spotykane w jednym składzie wraz z innymi wagonami[1].

Początkowo były ponumerowane odpowiednio od 3001 do 3008, lecz po wprowadzeniu ich do użytku w 1966 roku, zmieniono ich numeracje na 2901–2908.

W połowie lat 90. XX wieku złomowano siedem z nich. Wagon wyprodukowany jako pierwszy, oznaczony numerem 2901 został przetransportowany w 1996 do Örnsköldsvik, gdzie dziś jest siedzibą lokalnego biura turystycznego i stanowi obiekt muzealny[2].

Legendy[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. XX wieku powstało na temat Silverpilen wiele legend, które rozpowszechniał w mediach szwedzki etnolog Bengt af Klintberg i następnie opisał w książce Råttan i pizzan[3]. Większość z tych legend jest ściśle powiązana z Kymlinge – nieczynnną stacją sztokholmskiego metra. Opowiadają one o Silverpilen zatrzymującym się na tej stacji. Według tych legend jedynie martwi wysiadają w Kymlinge(szw. Bara de döda stiger av i Kymlinge)[4].

Jedna z legend opowiada o dziewczynie wracającej w nocy z dyskoteki. Pomimo że metro już było nieczynne, na stację przyjechał Silverpilen, do którego wsiadła. Wewnątrz napotkała błędny wzrok pasażerów i przeraziła się widząc, że pociąg nie zatrzymał się na stacji, na której zamierzała wysiąść, tylko jechał dalej aż do Kymlinge. Wszyscy pasażerowie opuścili pociąg i udali się do wyjścia. Gdy dziewczyna podążyła za nimi, okazało się, że drzwi wyjściowe były zamurowane. Pasażerami miały być duchy osób, które popełniły samobójstwo lub z innych przyczyn zmarły w sztokholmskim metrze[5]. Ciało dziewczyny znaleziono później w pobliskim lesie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. sparvagssallskapet.se (szw.). [dostęp 10 stycznia 2011].
  2. Dzieje poszczególnych wagonów (szw.). [dostęp 10 stycznia 2011].
  3. Bengt af Klintberg, Råttan i pizzan. Stockholm: Norstedts Förlag, 1992. ISBN 91-1-893831-0.
  4. Bara de döda stiger av i Kymlinge (ang.). [dostęp 10 września 2012].
  5. paranormal.nu (szw.). [dostęp 10 stycznia 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]