Silvia Farina Elia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Silvia Farina Elia
Państwo  Włochy
Miejsce zamieszkania Rzym, Lacjum
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1972
Mediolan, Lombardia
Wzrost 172 cm
Masa ciała 62 kg
Gra praworęczna
Zakończenie kariery 2005
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 11 (20 maja 2002)
Australian Open 4R (2004, 2005)
Roland Garros 4R (2001, 2002)
Wimbledon QF (2003)
US Open 4R (2002)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9 WTA, 6 ITF
Najwyżej w rankingu 24 (21 czerwca 1999)
Australian Open 3R (1997)
Roland Garros QF (1994, 1998, 2004)
Wimbledon QF (1998, 1999)
US Open 3R (1994, 1999, 2005)

Silvia Farina Elia (ur. 27 kwietnia 1972 w Mediolanie), tenisistka włoska, zwyciężczyni trzech turniejów zawodowych w grze pojedynczej, reprezentantka w Pucharze Federacji.

Oboje jej rodzice są agentami ubezpieczeniowymi. Treningi tenisowe rozpoczęła jako 10-latka, w gronie juniorów była finalistką konkurencji debla na French Open w 1989 (z Cathy Caverzasio). Karierę zawodową rozpoczęła w 1988. Po kilku latach startów głównie w turniejach niższej rangi w 1991 została sklasyfikowana w czołowej setce rankingu światowego, w tym samym roku debiutowała w seniorskich turniejach Wielkiego Szlema oraz była w finale turnieju cyklu WTA Tour w San Marino. W kolejnych latach balansowała między pierwszą i drugą setką rankingu, osiągając od czasu do czasu znaczące rezultaty; w 1994 w I rundzie French Open wyeliminowała Argentynkę Sabatini, w t.r. pokonała w Eastbourne Japonkę Date (nr 6 na świecie). W lutym 1995 awansowała do pierwszej pięćdziesiątki rankingu.

Przełomowy w jej karierze był rok 1998. Wystąpiła w czterech finałach turniejowych (m.in. w Warszawie po pokonaniu w dramatycznym, rozgrywanym dwa dni półfinale Magdaleny Grzybowskiej – Polka ostatecznie skreczowała przy stanie 2:4 w decydującym secie), odniosła dwa zwycięstwa nad rywalkami sklasyfikowanymi w czołowej dziesiątce rankingu (Coetzer i Tauziat); w listopadzie t.r., jako pierwsza Włoszka od czasu Raffaelli Reggi (w czerwcu 1990), została sklasyfikowana w najlepszej dwudziestce na świecie (jako nr 19).

Od tego czasu pozostała już w szerokiej czołówce światowej do końca kariery, tylko w 2000 wypadając na krótko z czołowej pięćdziesiątki. W 1999 pokonała Japonkę Sugiyamę w II rundzie French Open 6:4, 6:7, 11:9; mecz trwał 3 godziny i 29 minut, będąc jednym z najdłuższych pojedynków kobiecych w historii tego turnieju. W t.r. wraz z zespołem narodowym dotarła do półfinału Pucharu Federacji, odnosząc m.in. dwa zwycięstwa singlowe w meczu z broniącymi trofeum Hiszpankami; w półfinale pokonała Seles, co nie zapobiegło jednak porażce włoskiej reprezentacji z Amerykankami. Jesienią 1999 w Filderstadt Farina pokonała Czeszkę Novotną, dla której był to ostatni mecz w zawodowej karierze.

W 2001 doczekała się wreszcie zwycięstwa turniejowego – wygrała w Strasburgu, pokonując w półfinale Tauziat (która prowadziła już 6:3, 4:2), a w finale Niemkę Anke Huber w trzech setach. Strasburg okazał się najszczęśliwszym miejscem w jej karierze – obroniła tytuł w 2002 (w finale z Jeleną Dokić), a następnie w 2003 (w finale z Karoliną Šprem). W 2001 miała swój udział w bezprecedensowym sukcesie tenisa włoskiego, kiedy aż trzy Włoszki dotarły do IV rundy (1/8 finału) French Open (oprócz Fariny Rita Grande i Francesca Schiavone). W tym samym roku po raz pierwszy wystąpiła w kończącym sezon Masters, ale odpadła już w I rundzie z Sereną Williams. W maju 2002 osiągnęła najwyższą pozycję w karierze – nr 11; miejsce to jest zarazem najwyższym w historii kobiecego tenisa włoskiego. Rok później jedyny raz w karierze dotarła do ćwierćfinału wielkoszlemowego – na Wimbledonie (pokonała m.in. Chandę Rubin, przegrała z Belgijką Kim Clijsters w trzech setach). Drugi (i ostatni) występ w Masters zanotowała w 2002, ale ponownie przegrała w I rundzie, tym razem z Jennifer Capriati.

W kolejnych latach coraz częściej kończyła sezon przedwcześnie, prześladowana kontuzjami. Mimo to odnosiła dalsze wartościowe rezultaty, pokonując m.in. (jako jedyna zawodniczka) w 2005 obie siostry Williams i pozostając nieprzerwanie w czołowej trzydziestce rankingu światowego. W październiku 2005 zdecydowała się na zakończenie kariery sportowej. Jej ostatni występ turniejowy miał miejsce w belgijskim Hasselt, gdzie przegrała w I rundzie z Belgijką Kirsten Flipkens.

Należy wspomnieć także o udanych występach Fariny w grze podwójnej. Wygrała łącznie dziewięć turniejów cyklu WTA Tour (m.in. w Warszawie w 2004), w dalszych ośmiu dotarła do finału. W czerwcu 1999 została sklasyfikowana na pozycji nr 24 w rankingu deblistek. Poza Pucharem Federacji (w latach 1993-2004 wygrała 23 mecze, przegrała 11) reprezentowała Włochy na trzech olimpiadach (Atlanta 1996, Sydney 2000, Ateny 2004). 22 września 1999 wyszła za mąż za Francesco Elię, który był jej trenerem w ostatnich latach kariery.


Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 21 lipca 1991 San Marino Ceglana Włochy Katia Piccolini 2:6, 3:6
Finalistka 2. 10 stycznia 1998 Auckland Twarda Belgia Dominique Van Roost 6:4, 6:7, 5:7
Finalistka 3. 26 kwietnia 1998 Budapeszt Ceglana Hiszpania Virginia Ruano Pascual 4:6, 6:4, 3:6
Finalistka 4. 19 lipca 1998 Warszawa Ceglana Hiszpania Conchita Martínez 0:6, 3:6
Finalistka 5. 31 października 1998 Luksemburg Dywanowa Francja Mary Pierce 0:6, 0:2, krecz
Finalistka 6. 14 lutego 1999 Prościejów Dywanowa Francja Henrieta Nagyová 6:7, 4:6
Finalistka 7. 6 stycznia 2001 Gold Coast Twarda Belgia Justine Henin 6:7, 4:6
Zwyciężczyni 1. 26 maja 2001 Strasburg Ceglana Niemcy Anke Huber 7:5, 0:6, 6:4
Zwyciężczyni 2. 25 maja 2002 Strasburg Ceglana Serbia Jelena Dokić 6:4, 3:6, 6:3
Zwyciężczyni 3. 24 maja 2003 Strasburg Ceglana Chorwacja Karolina Šprem 6:3, 4:6, 6:4
Finalistka 8. 17 stycznia 2004 Canberra Twarda Argentyna Paola Suárez 6:3, 4:6, 6:7
Finalistka 9. 22 lutego 2004 Antwerpia Twarda Belgia Kim Clijsters 3:6, 0:6
Finalistka 10. 10 kwietnia 2005 Amelia Island Ceglana Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 5:7, 5:7

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 6 maja 1990 Tarent Ceglana Włochy Rita Grande Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Elena Brioukhovets
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Jewgienija Maniokowa
6:7, 1:6
Finalistka 2. 11 lipca 1993 Palermo Ceglana Holandia Brenda Schultz Niemcy Karin Kschwendt
Ukraina Natalija Medwediewa
4:6, 6:7
Zwyciężczyni 1. 30 lipca 1995 Maria Lankowitz Ceglana Węgry Andrea Temesvári Francja Alexandra Fusai
Niemcy Wiltrud Probst
6:2, 6:2
Finalistka 3. 3 listopada 1996 Moskwa Dywanowa Austria Barbara Schett Ukraina Natalija Medwediewa
Łotwa Łarysa Neiland
6:7, 6:4, 1:6
Finalistka 4. 5 stycznia 1997 Gold Coast Twarda Rumunia Ruxandra Dragomir Japonia Naoko Kijimuta
Japonia Nana Miyagi
6:7, 1:6
Zwyciężczyni 2. 20 lipca 1997 Palermo Ceglana Austria Barbara Schett Argentyna Florencia Labat
Argentyna Mercedes Paz
2:6, 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 3. 12 lipca 1998 Praga Ceglana Słowacja Karina Habšudová Czechy Květa Hrdličková
Czechy Michaela Paštiková
2:6, 6:1, 6:2
Zwyciężczyni 4. 9 stycznia 1999 Auckland Twarda Austria Barbara Schett Holandia Seda Noorlander
Niemcy Marlene Weingärtner
6:2, 7:6
Zwyciężczyni 5. 19 czerwca 1999 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Włochy Rita Grande Zimbabwe Cara Black
Holandia Kristie Boogert
7:5, 7:6
Zwyciężczyni 6. 11 lipca 1999 Pörtschach Ceglana Słowacja Karina Habšudová Ukraina Olga Lugina
Argentyna Laura Montalvo
6:4, 6:4
Finalistka 5. 20 lutego 2000 Hanower Twarda Słowacja Karina Habšudová Szwecja Åsa Carlsson
Białoruś Natalla Zwierawa
3:6, 4:6
Zwyciężczyni 7. 16 lipca 2000 Palermo Ceglana Włochy Rita Grande Rumunia Ruxandra Dragomir
Hiszpania Virginia Ruano Pascual
6:4, 0:6, 7:6
Zwyciężczyni 8. 26 maja 2001 Strasburg Ceglana Uzbekistan Iroda Toʻlaganova Republika Południowej Afryki Amanda Coetzer
Stany Zjednoczone Lori McNeil
6:1, 7:6
Finalistka 6. 26 października 2003 Linz Twarda Francja Marion Bartoli Republika Południowej Afryki Liezel Huber
Japonia Ai Sugiyama
1:6, 6:7
Finalistka 7. 15 lutego 2004 Paryż Twarda Włochy Francesca Schiavone Austria Barbara Schett
Szwajcaria Patty Schnyder
3:6, 2:6
Zwyciężczyni 9. 2 maja 2004 Warszawa Ceglana Włochy Francesca Schiavone Argentyna Gisela Dulko
Argentyna Patricia Tarabini
3:6, 6:2, 6:1
Finalistka 8. 8 stycznia 2005 Gold Coast Twarda Włochy Maria Elena Camerin Rosja Jelena Lichowcewa
Bułgaria Magdalena Maleewa
3:6, 7:5, 1:6

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1989 Francja French Open Ceglana Włochy Cathy Caverzasio Australia Nicole Pratt
Chińskie Tajpej Wang Shi-ting
5:7, 6:3, 6:8


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]