Sinéad O'Connor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sinéad O'Connor
Sinéad O’Connor.jpg
Sinéad O'Connor, Haga 2008
Imię i nazwisko Sinéad Marie Bernadette O'Connor
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1966
Dublin, Irlandia
Pochodzenie Irlandia
Gatunek alternatywa, pop rock
Aktywność od 1986
Wytwórnia płytowa Ensign (1987 - 1997)

Atlantic (2000)
Vanguard (2002 - 2005)
Chocolate and Vanilla (2005 - obecnie)

Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Sinéad Maria Bernadetta O'Connor (wymowa:/ʃɪˈneɪd oʊˈkɒnɚ/, powszechna pisownia: Sinéad Marie Bernadette O'Connor, ur. 8 grudnia 1966 w Dublinie[1]) – irlandzka wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek[2]. Debiutowała w latach 80. z zespołem In Tua Nua, natomiast karierę solową rozpoczęła w 1986 roku. Największy hit Sinéad O'Connor to "Nothing Compares 2 U" (1990), cover piosenki napisanej przez Prince'a, który następnie zaaranżował utwór specjalnie dla niej.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

O'Connor urodziła się w Glenageary, dzielnicy Dublina. Imię otrzymała po Sinéad de Valera, żonie irlandzkiego prezydenta Éamona de Valery, a zarazem matce lekarza odbierającego poród przyszłej wokalistki. Drugie imię otrzymała po św. Bernadetcie Soubirous. Miała czworo rodzeństwa: Josepha, Emeara, Johna oraz Eoina. Joseph O'Connor jest pisarzem. Jej rodzicami byli John O'Connor (inżynier budowlany, później adwokat) oraz Marie O'Connor. Rodzice artystki rozeszli się, gdy O'Connor miała osiem lat[3]. Troje starszych dzieci zamieszkało z matką. O'Connor skarżyła się, że matka znęcała się nad nią psychicznie[4]. Próby Johna O'Connora otrzymania opieki nad dziećmi w kraju, który zwykle przyznawał je matkom i nie dopuszczał do rozwodu, przyczyniły się do tego, że John został przewodniczącym Divorce Action Group i czołowym mówcą publicznym.

W roku 1979 Sinéad O'Connor opuściła swoją matkę i zamieszkała z ojcem oraz jego nową żoną. W wieku 15 lat za popełnione kradzieże i wagarowanie trafiła do domu poprawczego Grianán Training Centre, tzw. azylu sióstr magdalenek[4]. Doświadczenie to wspominała później następującymi słowami: "Po niczym innym nigdy nie doświadczyłam i prawdopodobnie już nie doświadczę takiej paniki, strachu oraz udręczenia"[5]. Pobyt ten miał także swoje zalety, gdyż Sinéad mogła skupić się tam na rozwijaniu swego talentu muzycznego. Jedna z opiekunek z Grianán Training Centre była siostrą Paula Byrne'a, perkusisty zespołu In Tua Nua, który usłyszał O'Connor śpiewającą utwór "Evergreen" Barbry Streisand na przyjęciu weselnym swojej siostry[4]. Nagrała z nimi piosenkę pt. "Take My Hand", jednak grupa uznała, że Sinéad (mająca wtedy 15 lat) była zbyt młoda by zostać członkiem zespołu.

W 1983 roku ojciec wysłał Sinéad do ekskluzywnej kwakierskiej szkoły z internatem Newtown w Waterford, instytucji z dużo mniejszym rygorem niż w Grianán. Z pomocą i zachętą swego nauczyciela irlandzkiego, Josepha Falvy'ego, nagrała demo zawierające cztery utwory, w tym dwa covery i dwie jej własne piosenki, które później pojawiły się na pierwszym albumie. Dzięki ogłoszeniu zamieszczonemu w magazynie Hot Press poznała Columba Farrelly'ego. Razem zwerbowali kilku innych muzyków i uformowali zespół Ton Ton Macoute, nazwany od imienia zombie z haitańskiego mitu. Jesienią grupa wyjechała do Waterford, kiedy O'Connor jeszcze uczęszczała do Newtown. Szybko rzuciła jednak szkołę i wyjechała za nimi do Dublina, gdzie za swoje występy dostawali pozytywne opinie mieszkańców. Na ich muzykę miały wpływ zainteresowania Farrelly'ego: czary, mistycyzm i muzyka świata. 10 lutego 1985 w wypadku samochodowym zginęła matka O'Connor. Sinéad była wstrząśnięta, pomimo napiętych stosunków, jakie między nimi panowały. Niedługo potem odeszła z zespołu i wyjechała do Londynu. Zespół Ton Ton Macoute nie uległ jednak rozpadowi.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy singel, "Heroine", wydała w 1986 roku. Był to duet z gitarzystą U2, występującym pod pseudonimem The Edge. Debiutancki album wokalistki, zatytułowany The Lion and the Cobra, ukazał się w listopadzie 1987 roku. Osiągnął umiarkowany sukces na listach sprzedaży, jednak spotkał się z pozytywnymi opiniami i zdobył status złotej płyty w Wielkiej Brytanii[6] i Stanach Zjednoczonych[7]. Pochodziły z niego takie single jak "Troy", "I Want Your (Hands on Me)" czy pierwszy duży przebój "Mandinka". W 1988 roku nagrała piosenkę "Jump in the River" do filmu Poślubiona mafii.

Największy rozgłos piosenkarka zyskała jednak po wydaniu drugiej płyty, I Do Not Want What I Haven't Got z 1990 roku. Znalazł się na niej utwór "Nothing Compares 2 U", napisany przez Prince'a. Piosenka dotarła do pierwszych miejsc list przebojów w wielu krajach[8], w tym także w Stanach Zjednoczonych na Billboard Hot 100, stając się największym przebojem Sinéad w jej karierze. Utworowi towarzyszył słynny teledysk, nakręcony w Paryżu. Album spotkał się z ogromnym sukcesem: zdobył pozytywne recenzje i osiagnął status wielokrotnej platyny na rynku brytyjskim[6] i amerykańskim[7]. Kolejnym promującym go singlem zostało nagranie "The Emperor's New Clothes". W 1991 roku płyta I Do Not Want What I Haven't Got została nagrodzona Grammy jako najlepszy album muzyki alternatywnej[9].

Trzecia płyta Sinéad, wydana jesienią 1992 roku, Am I Not Your Girl?, zawierała covery jazzowych piosenek innych wykonawców. Znalazły się na niej takie standardy jak "Black Coffee", "Gloomy Sunday" czy "Don't Cry for Me Argentina". Pierwszym singlem została piosenka "Success Has Made a Failure of Our Home". Płyta okazała się sukcesem, choć nie na miarę poprzedniego albumu. Kilka tygodni po premierze Am I Not Your Girl?, 3 października 1992, podczas programu Saturday Night Live piosenkarka podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. Zaprotestowała tym samym przeciwko tuszowaniu przez Watykan przypadków molestowania dzieci przez księży w Irlandii[10].

Jesienią 1994 roku Sinéad przedstawiła swoją czwartą płytę. Nosiła ona tytuł Universal Mother, a promowały ją single "Thank You for Hearing Me" oraz "Fire on Babylon" (poruszający temat przemocy nad dziećmi). Producentem albumu był John Reynolds, z którym Sinéad zawarła wówczas związek małżeński. W tym samym roku nagrała piosenkę "You Made Me the Thief of Your Heart" do filmu W imię ojca Jima Sheridana. W 1997 roku ukazały się dwie płyty Sinéad: minialbum Gospel Oak oraz składanka jej największych przebojów So Far... The Best of Sinéad O'Connor, promowane singlami "This Is to Mother You" oraz "This Is a Rebel Song". Kompilacja So Far... osiągnęła kilkumilionowy nakład i jest jedną z najlepiej sprzedających się płyt w jej dyskografii.

W roku 2000 ukazał się jej kolejny album, Faith and Courage, a dwa lata później folkowa płyta Sean-Nós Nua, z tradycyjnymi irlandzkimi utworami. W 2002 roku O'Connor po raz drugi wyszła za mąż. Jej wybrankiem został felietonista Nicholas Sommerlad, jednakże małżeństwo nie przetrwało długo i już po roku doszło do separacji. W 2003 roku wydała album She Who Dwells..., ogłaszając, że tym samym kończy swoją karierę[11].

W 2005 roku, wbrew wcześniejszym zapewnieniom o zakończeniu kariery, wydała kolejny studyjny album, Throw Down Your Arms. W czerwcu 2007 ukazała się jej kolejna płyta, Theology. Oba albumy były wydawnictwami dwupłytowymi. W lipcu 2007 piosenkarka wystąpiła w Poznaniu w ramach festiwalu Malta.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Sinéad O'Connor jest biseksualistką[12]. W 2000 roku, w liście otwartym dla irlandzkiego magazynu Hot Pres, ogłosiła, że pomimo licznych związków z mężczyznami, woli kobiety - okresliła się wówczas jako lesbijkę[13]. To samo wyznała kilka tygodni później, w telewizyjnym wywiadzie dla Howarda Sterna[14]. Pomimo tego, dwa lata później wyszła za mąż. W 2003 roku w wywiadzie udzielonym dla telewizji RTÉ One wyjaśniła, że interesuje się zarówno kobietami, jak i mężczyznami. W maju 2005 roku na łamach Entertainment Weekly ostatecznie potwierdziła swój biseksualizm, ogłaszając: Jestem w trzech czwartych heteroseksualna, a w jednej czwartej homoseksualna.

W przeszłości była związana m.in. z piosenkarzem Peterem Gabrielem, a także czterokrotnie zamężna: z Johnem Reynoldsem, Nicholasem Sommerladem, Steve'em Cooneyem (rozwód w kwietniu 2011) oraz Barrym Herridgem (ślub 8 grudnia 2011 w Las Vegas[15], rozwód odwołany[16]). Ma czworo dzieci: synów Jake'a (ur. 1994[12]), Shane'a (ur. 2004[12]) i Yeshuę Francisa Neila (ur. 19 grudnia 2006[17]; ojcem jest Frank Bonadio[17]) oraz córkę Roisin (ur. 1996[12]).

W 2007 roku podczas jednego z wywiadów określiła siebie jako chrześcijankę[18]. Piosenkarka identyfikuje się także z ruchem rastafariańskim[19][20]. Nauki ruchu rasta były dla niej inspiracją podczas pracy nad płytami Throw Down Your Arms i Theology.

Cierpi na zaburzenie afektywne dwubiegunowe. Opowiedziała o tym podczas wywiadu telewizyjnego dla Oprah Winfrey w 2007 roku. Wówczas także wyznała, że w 1999 roku chciała popełnić samobójstwo.

Jest pacyfistką.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W jednym z wywiadów w 1989 roku wyraziła swoje poparcie dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, za co została skrytykowana[21]. Opinię tę podtrzymała rok później[22].

Wywołała oburzenie, kiedy w 1990 odmówiła występu w New Jersey, ponieważ przed jej występem miał zostać odśpiewany hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki, na co O'Connor się nie zgodziła[22].

W 1991 roku artystka zbojkotowała galę rozdania nagród Grammy - miał to być protest przeciwko komercjalizacji ceremonii. Sinéad wygrała wówczas w kategorii Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej krążkiem I Do Not Want What I Haven't Got, lecz nie zaakceptowała tej nagrody i nie pojawiła się na gali[22].

3 października 1992, podczas programu Saturday Night Live piosenkarka wykonała a capella utwór "War" Boba Marleya, po czym podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. Zaprotestowała tym samym przeciwko tuszowaniu przez Watykan przypadków molestowania dzieci przez księży w Irlandii. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu wygwizdano ją podczas koncertu poświęconego twórczości Boba Dylana w Nowym Jorku[potrzebne źródło]. Dochodziło także do publicznego niszczenia jej płyt. Choć gwiazda po latach przeprosiła papieża, to jednak przyznała, że nie żałuje tego, co zrobiła[10][martwy link].

Piosenkarka skrytykowała Kościół katolicki za negatywny stosunek do kwestii homoseksualizmu. "Nauczanie przeciwko homoseksualizmowi jest bluźnierstwem" - powiedziała"[23].

W kwietniu 1999[24] roku Sinéad O'Connor została ordynowana na duchownego Irlandzkiego Ortodoksyjnego Kościoła Katolickiego i Apostolskiego. Ceremonię zorganizowano w Grand Hôtel de la Grotte w Lourdes we Francji. Piosenkarka przyjęła imię Mother Bernadette Mary (Matka Maria Bernadetta) z rąk byłego biskupa Kościoła Palmariańskiego, Michaela Coxa[24].

W 2007 roku skrytykowała ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych, George'a W. Busha, za to, iż "przynosi chrześcijaństwu złą reputację"[25].

W 2010 roku, po tym, jak ujawniono, iż Kościół Irlandii i Watykan ukrywali przypadki wykorzystywania seksualnego nieletnich przez księży w latach 1975-2004, Sinéad ponownie skrytykowała Kościół. "Gdyby Jezus był z nami, spaliłby Watykan" - powiedziała[26]. Stwierdziła, że papież Benedykt XVI powinien zrezygnować ze stanowiska[27]. "Papież nie ma problemu w wyrażaniu swojej opinii na temat antykoncepcji czy rozwodów, krytykowaniu Kodu da Vinci czy Naomi Campbell za noszenie biżuterii w kształcie krzyża. Kiedy jednak przychodzi wypowiedzieć się na temat zła czynionego przez pedofili przebranych za księży, papież milczy. To groteskowe, trudne do pojęcia, dziwaczne i bezprecedensowe. Trzymają stronę zła" - powiedziała[28].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Michael J. Gilmour: Call Me the Seeker: Listening to Religion in Popular Music. Continuum International Publishing Group, 2005, s. 216. ISBN 9780826417145.
  2. Sinéad O'Connor (pol.). kobiety-kobietom.com. [dostęp 2011-02-04].
  3. Sinéad O'Connor :: Biografia :: RMF FM (pol.). www.rmf.fm. [dostęp 2011-02-04].
  4. 4,0 4,1 4,2 Sinead OConnor Biography (ang.). www.starpulse.com. [dostęp 2011-02-05].
  5. Rolling Stone”, kwiecień 1988. 
  6. 6,0 6,1 Certified Awards Search (ang.). www.bpi.co.uk. [dostęp 2011-02-02].
  7. 7,0 7,1 Gold & Platinum (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2011-02-02].
  8. Sinéad O'Connor - Nothing Compares 2 U (ang.). irish-charts.com. [dostęp 2011-02-03].
  9. Grammy Awards 1991 (ang.). grammy-awards.deepthi.com. [dostęp 2011-02-04].
  10. 10,0 10,1 Wyznanie wiary irlandzkiej buntowniczki (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2011-10-31].
  11. Sinéad O'Connor: Samobójstwo i odkupienie (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2011-02-04].
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 Sinéad O'Connor w bazie Notable Names Database (ang.)
  13. Sinead O'Connor: Jestem lesbijką! (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-04].
  14. Sinead O'Connor: Seksualność, masturbacja, i pieniądze (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-04].
  15. MJ/PAP: Sinead O'Connor się rozwodzi. Po 18 dniach. Newsweek Polska, 2011-12-27/2011-12-30. [dostęp 2012-01-06].
  16. Am/PAP: Sinead O'Connor zmieniła zdanie. Jednak się nie rozwiedzie. Newsweek Polska, 2012-01-05. [dostęp 2012-01-06].
  17. 17,0 17,1 Introducing Yeshua Francis Neil Bonadio (ang.). W: Celebrity Baby Blog [on-line]. People.com, 2007-01-05. [dostęp 2011-12-28].
  18. Jesus Is 'Like an Energy' (ang.). www.christianitytoday.com. [dostęp 2011-02-05].
  19. Sinead O'Connor: 'I Am A Rastafarian Despite Anti-Gay Views' (ang.). www.starpulse.com. [dostęp 2011-02-05].
  20. Reggae'owa Sinead O'Connor (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-04].
  21. Sinéad O'Connor (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2011-02-05].
  22. 22,0 22,1 22,2 Sinead O'Connor Biography (ang.). www.biography.com. [dostęp 2011-02-05].
  23. Sinead O'Connor kontra księża (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-04].
  24. 24,0 24,1 O'Connor becomes a 'priest' (ang.). BBC News, 1999-05-04. [dostęp 2012-02-20].
  25. "Bush złym chrześcijaninem" (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-05].
  26. "Jezus spaliłby Watykan" (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-04].
  27. Sinead znów walczy z papieżem (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-04].
  28. "Papież musi ustąpić!" (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2011-02-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]