Sint Eustatius
| Sint Eustatius | |||||
|
|||||
| Język urzędowy | holenderski, angielski | ||||
| Stolica | Oranjestad | ||||
| Ustrój polityczny | gmina zamorska | ||||
| Głowa państwa | Król Wilhelm Aleksander | ||||
| Status terytorium | Holandii | ||||
| W jej imieniu | gubernator Gerald Berkel | ||||
| Powierzchnia • całkowita |
21 km² |
||||
| Liczba ludności (2011) • całkowita • gęstość zaludnienia |
3.791[1] osób/km² |
||||
| Jednostka monetarna | Dolar amerykański (USD) | ||||
| Strefa czasowa | UTC -4 | ||||
| Domena internetowa | .an | ||||
| Kod telefoniczny | +599 | ||||
Sint Eustatius to należąca do Holandii wyspa leżąca na Karaibach. Wchodzi w skład Archipelagu Małych Antyli. Powierzchnia wyspy wynosi 21 km² Liczba ludności wynosi 2498 mieszkańców.
Na podstawie reformy konstytucyjnej Królestwa Niderlandów, 10 października 2010 Antyle Holenderskie przestały istnieć, a Sint Eustatius, do tej pory jedna z 5 jednostek tego terytorium, stała się holenderską "gminą zamorską", która będzie mogła zostać włączona, jeśli sobie tego zażyczy, do Unii Europejskiej jako jej region peryferyjny.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Wyspa została odkryta przez Krzysztofa Kolumba w 1493 roku, a w 1636 roku skolonizowali ją Holendrzy. Od roku 1678 Sint Eustatius znalazła się pod bezpośrednim dowództwem Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. W czasach kolonialnych, ta niewielka wyspa dla Holandii odgrywała duże znaczenie w uprawie trzciny cukrowej. Wyspa przez pewien okres w XVIII w. znajdowała się pod panowaniem angielskim, a potem francuskim. Jednak od 1784 roku posiadłość ta ponownie znalazła się pod administracją Holandii.
Geografia [edytuj]
Sint Eustatius należy do antylskiego łuku wulkanicznego, a jej rzeźba ma górzysty charakter. Najwyższym wzniesieniem jest wulkan Mazinga o wysokości 602 m n.p.m. Wyspa leży w strefie klimatu równikowego, modelowanego przez pasaty. Wyspę porasta subtropikalna i tropikalna roślinność, z fragmentami lasów tropikalnych. W pobliżu Sint Eustatius rosną rafy koralowe. Wyspa należy do antylskiej krainy neotropikalnej.
Religia [edytuj]
- Metodyści 27%
- kościół rzymskokatolicki 25%
- Adwentyści Dnia Siódmego 21%
- Świadkowie Jehowy 1% (zobacz: Świadkowie Jehowy na Sint Eustatius)
- Inni 18%
- Bezwyznaniowi 8%
Bibliografia [edytuj]
- Tuchman, Barbara W. The First Salute: A View of the American Revolution New York:Ballantine Books, 1988
- Encyklopedia Geograficzna Świata: Ameryka Północna. Wydawcnictwo OPRES Kraków 1997 ISBN 83-85909-26-0
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
|
|||||||||||||||