Sit rozpierzchły

Sit rozpierzchły (Juncus effusus L.) – kępowa roślina wieloletnia z rośliny sitowatych. W Polsce gatunek pospolity, w miejscach wilgotnych od niżu po regiel górny.

Ciągły rdzeń na przekroju przez łodygę.

Kwiatostan.

Pokrój: Tworzy duże, gęste kępy do 1,2 m wysokości z gęstą wiązką korzeni.
Łodygi: Szydlaste, bezkolankowe, żywozielone, częściowo wypełnione rdzeniem (rdzeń ciągły, nieprzerywany), u nasady (poniżej poziomu gruntu) otulone łuskowatymi, brunatnymi pochwami. Łodygi są gładkie, natomiast u podobnego situ skupionego pod kwiatostanem są żeberkowane.
Liście: Wyłącznie odziomkowe, szydlaste, podobne do łodyg.
Kwiatostan: Wierzchotka szczytowa. Wygląda na boczną ponieważ u nasady wyrasta jako przedłużenie łodygi przysadka.
Kwiat: Drobny, brunatny, długości 2–2,5 mm, pręcików 3–6. Kwitnie od czerwca do sierpnia.
Owoc: Torebka odwrotnie jajowata, wklęsła, z małym dzióbkiem na środku, błyszcząca.
Nasiona: Drobne (do 0,3 mm długości), jasnoczerwonobrunatne. Ciężar 1000 nasion wynosi 0,01 g. Kiełkują słabo.
Biotop: Podmokłe łąki i pastwiska na glebach ciężkich i słabo przewietrzanych (poniżej 10% zawartości powietrza). Ekspansywny na siedliskach wilgotnych nazbyt intensywnie wypasanych lub wydeptywanych. Występuje często i masowo także w okrajkach torfowisk przejściowych.

W. Szafer, S. Kulczyński, B. Pawłowski: Rośliny Polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.
M. Nowiński: Chwasty łąk i pastwisk. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1966.