Sit siny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sit siny
Kwiatostan situ sinego
Kwiatostan situ sinego
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina sitowate
Rodzaj sit
Gatunek sit siny
Nazwa systematyczna
Juncus inflexus L.
pub. Sp. Pl. 1:326. 1753[2]
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Sit siny (Juncus inflexus L.) – kępowa roślina wieloletnia z rośliny sitowatych. Zasięg obejmuje tereny w południowej i północnej Afryce, południowej i środkowej Azji oraz niemal całej Europie. Zawleczony został do Australii, na Nową Zelandię, do Urugwaju i Kanady[2]. W Polsce gatunek pospolity, w miejscach wilgotnych od niżu po regiel górny.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Przerywany rdzeń w łodydze
Pokrój
Tworzy duże, gęste kępy do 1 m wysokości z gęstą wiązką korzeni.
Łodygi
Szydlaste, bezkolankowe, modrosine, częściowo wypełnione rdzeniem (rdzeń przerywany), u nasady (poniżej poziomu gruntu) otulone łuskowatymi, czarnobrunatnymi i błyszczącymi pochwami. Łodygi żeberkowane.
Liście
Wyłącznie odziomkowe, szydlaste, podobne do łodyg, też modrosine.
Kwiatostan
Rozpierzchła, luźna wierzchotka szczytowa. Wygląda na boczną ponieważ u nasady wyrasta jako przedłużenie łodygi przysadka.
Kwiat
Niewielkie, okwiat rdzawy, pręcików 3–6. Kwitnie od czerwca do lipca.
Owoc
Torebka jajowata, błyszcząca, ciemnobrunatna, jajowato-trójkanciasta, z małym dzióbkiem na czubku. Nasiona są drobne, rdzawe.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie na podmokłych łąkach i pastwiskach na glebach ciężkich i słabo przewietrzanych (poniżej 10% zawartości powietrza). Ekspansywny na siedliskach wilgotnych nazbyt intensywnie wypasanych lub wydeptywanych.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z sitem rozpierzchłym i skupionym.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-11-19].
  2. 2,0 2,1 Taxon: Juncus inflexus (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2010-11-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Szafer, S. Kulczyński, B. Pawłowski: Rośliny Polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.
  2. M. Nowiński: Chwasty łąk i pastwisk. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1966.