Sit tępokwiatowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sit tępokwiatowy
Juncus obtusiflorus Sturm12.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina sitowate
Rodzaj sit
Gatunek sit tępokwiatowy
Nazwa systematyczna
Juncus subnodulosus Schrank
Baier. Fl. vol. 1, 616. 1789.[2]
Synonimy

Juncus obtusiflorus Ehrh.

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Siedlisko

Sit tępokwiatowy (Juncus subnodulosus Schrank) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny sitowatych. Występuje w Europie, Azji Mniejszej i Afryce. W Polsce objęty ochroną.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Europie, Azji Mniejszej i północnej Afryce[3]. W Polsce jest gatunkiem rzadkim. Rośnie głównie w północno-zachodniej części kraju[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga 
Do 1 m wysokości i 3 mm szerokości.
Liście 
1-2 obłe liście łodygowe z przegradzanymi blaszkami.
Kwiaty 
Słomiastożółte, długości 2-2,5 mm, zebrane w drobne, półkuliste główki o średnicy do 5 mm, te z kolei zebrane w rozrzutkę. Podsadka słomiasta, krótsza od kwiatostanu. Działki kielicha zaokrąglone na szczycie[5].
Owoc 
Szerokojajowata torebka z krótkim dzióbkiem.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie na mokradłach. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Gatunek charakterystyczny łąk kaczeńcowych ze związku Calthion i zespołu Juncetum subnodulosi[6].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina została umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006)[7] w grupie gatunków narażonych na wyginięcie (kategoria zagrożenia V). Od 2014 roku jest objęta w Polsce ochroną częściową[8].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-11-19].
  2. Juncus subnodulosus (ang.). W: International Organization for Plant Information. Provisional Global Plant Checklist [on-line]. [dostęp 2014-11-08].
  3. Juncus subnodulosus (ang.). W: eMonocot [on-line]. [dostęp 2013-12-03].
  4. Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Adam Zając, Maria Zając (red.). Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001. ISBN 83-915161-1-3.
  5. W. Szafer, S. Kulczyński, B. Pawłowski: Rośliny polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1969.
  6. W. Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13520-4.
  7. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2014 r. Nr 0, poz. 1409).