Sita molekularne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sita molekularne – materiały nanoporowate, o ściśle określonym, wąskim zakresie rozmiarów porów, które posiadają zdolność selektywnego absorbowania cząsteczek związków chemicznych. Każdy rodzaj sit molekularnych posiada różną wielkość porów oraz strukturę kanałów.

Rodzaje sit molekularnych

Sita molekularne jako środki suszące[edytuj | edytuj kod]

W praktyce laboratoryjnej pojęcie sit molekularnych ograniczone jest zazwyczaj do zeolitów[1] i wykorzystuje się je często jako środki suszące[2].

Sita molekularne nadają się do suszenia większości gazów i cieczy. Można ich używać w eksykatorach, kolumnach suszących, do utrzymywania w stanie bezwodnym rozpuszczalników absolutnych, napełniania kolumn do suszenia gazów lub rozpuszczalników oraz do selektywnej adsorpcji innych substancji (np. fosgenu z chloroformu).

Zalety:

  • łatwość użycia, materiał praktycznie obojętny chemicznie, nietoksyczny, nie ma problemów z usuwaniem, osuszone ciecze można dekantować
  • duża pojemność adsorpcyjna, także przy małej zawartości wody w suszonej substancji i w wysokich temperaturach
  • duża podatność na adsorpcję cząsteczek polarnych i nienasyconych cząsteczek organicznych; cząsteczki wody są jednak zawsze adsorbowane preferencyjnie
  • adsorpcja selektywna: adsorbowane są tylko te cząsteczki które mogą przejść przez pory

Sita molekularne pochłaniają wodę, zachowując w zasadzie swoją pojemność w temperaturach, w których tlenek glinu i żel krzemionkowy zaczynają uwalniać wodę. Np. między 0 a 150 °C pojemność spada stopniowo z 23 do 7% przy zawartości wody resztkowej 10 ppm.

Przypisy