Skálholt
Skálholt (s.-nord. Skálaholt) – miejscowość w południowej Islandii nad rzeką Hvítá, siedziba pierwszego biskupstwa na Islandii od połowy XI wieku do końca XVIII wieku.
Obecnie Skálholt jest niewielką wsią, znajduje się tutaj zaledwie kilka domów. Nad osadą dominuje dużych rozmiarów kościół (zwany Núverandi Dómkirkja, czyli „współczesną katedrą”) zbudowany w latach 1956–1963. Jest to dziesiąta świątynia zbudowana na tym miejscu. Pierwsza powstała już prawdopodobnie w 1000.
Biskupstwo w Skálholcie zostało utworzone w 1056, czyli ponad pół wieku po przyjęciu chrześcijaństwa przez Islandczyków. Pierwszym biskupem był Ísleifur Gissurarson, uznany przez Kościół katolicki za świętego. Do 1540 rezydowali tutaj biskupi katoliccy, a po reformacji do 1796 – biskupi protestanccy. W Skálholcie w 1550 został stracony ostatni katolicki biskup Islandii, biskup Hólaru Jón Arason.
Skálholt było jednym z dwóch siedzib biskupa na Islandii (drugie znajdowało się w Hólarze od 1106), aż do końca XVIII wieku, kiedy oba zostały rozwiązane, a biskup Islandii zaczął rezydować w stolicy kraju Reykjavíku. Przez wieki Skálholt był również znaczącym ośrodkiem politycznym (porównywalnym z Þingvellir) i kulturalnym (w XI wieku powstała tutaj pierwsza w Islandii szkoła) kraju. Adam z Bremy, opisując Skálholt (Scaldholz) w 1075, przedstawił je jako największe miasto Islandii.
