Skała węglanowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Skała węglanowaskała osadowa, której głównymi minerałamiwęglany, głównie kalcyt i dolomit, z domieszkami innych węglanów bezwodnych.

Petrografia[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na genezę skał możemy je podzielić na skały pochodzenia chemicznego (wytrącające się z roztworu) i na skały pochodzenia biologicznego. Skały pochodzenia biologicznego mogą tworzyć się z szkieletów martwych organizmów, jak również mogą być budowane przez organizmy żywe.

Ze względu na środowisko powstawania możemy podzielić je na powstałe w środowisku kontynentalnym (nawary wapienne, martwice wapienne, trawertyny, kreda jeziorna), oraz powstałe w środowisku morskim (wapienie rafowe, muszlowce, wapienie pelagiczne, wapienie oolitowe, kreda pisząca).

Skałami pośrednimi pomiędzy skałami węglanowymi a skałami ilastymimargle, natomiast pośrednimi pomiędzy skałami węglanowymi a skałami krzemionkowymiopoki.

Skałami pośrednimi pomiędzy skałami węglanowymi, krzemionkowymi i okruchowymigezy.

Wietrzenie[edytuj | edytuj kod]

Większość skał węglanowych należy do skał krasowiejących (należą do nich szczególnie często występujące wapienie, rzadziej występujące dolomity, natomiast raczej nie jest skałą krasowiejącą magnezyt, jednak występuje on stosunkowo rzadko).

Krasowienie skał węglanowych jest zasadniczo różne od krasowienia skał solnych. W przypadku tych ostatnich ma miejsce fizyczne rozpuszczanie minerałów przez wodę, natomiast w przypadku węglanów ma miejsce szereg reakcji chemicznych, dla zaistnienia których konieczne jest występowanie rozpuszczonego w wodzie CO2, a duże znaczenie mają warunki temperaturowe i ciśnieniowe (w samej wodzie skały węglanowe rozpuszczają się powoli i nierzadko wolniej od wielu innych powszechnie występujących skał, więc w warunkach nieprzyjaznych dla rozwoju krasu, skały węglanowe mogą tworzyć bardzo potężne i odporne masywy górskie - jak np. duża część Tatr, Alp i wiele innych w świecie).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Bolewski, Włodzimierz Parachoniak: Petrografia, Warszawa 1974